مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 174

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص١٧٤

فارسي آن را بگويد ، صحيح نيست . ( مسأله 927 ) : احتياط لازم است كه تكبيرة الاحرام نماز را به چيزى كه پيش از آن مىخواند مثلا به اقامه يا به دعائي كه پيش از تكبير مىخواند نچسباند . ( مسأله 928 ) : اگر بخواهد الله أكبر را به چيزى كه پس از آن مىخواند مثلا به بسم الله الرحمن الرحيم بچسباند ، بايد راء أكبر را پيش ( ضمه ) بدهد ، ولى احتياط لازم است كه در نماز واجب نچسباند . ( مسأله 929 ) : هنگام گفتن تكبيرة الاحرام بايد بدن آرام باشد ، واگر در حالي كه بدنش حركت دارد ، عمدى تكبيرة الاحرام بگويد باطل است . ( مسأله 930 ) : تكبير وحمد وسوره وذكر ودعا را بايد طورى بخواند كه خودش بشنود ، واگر به سبب سنگينى يا كرى گوش يا سر وصداى زياد نمىشنود ، بايد طورى بگويد كه اگر مانعى نباشد بشنود . ( مسأله 931 ) : كسى كه لآل است يا زبان أو مرضى دارد كه نمىتواند الله أكبر را بگويد بايد به هر طورى كه مىتواند بگويد ، واگر هيچ نمىتواند بگويد ، بنابر احتياط بايد در قلب خود بگذراند ، وبراي تكبير اشاره كند ، وزبانش را هم اگر مىتواند حركت دهد . ( مسأله 932 ) : مستحب است پس از تكبيرة الاحرام بگويد : يا محسن قد أتاك المسئ ، وقد أمرت المحسن أن يتجاوز عن المسئ ، أنت المحسن وأنا المسئ ، به حق محمد وآل محمد ، صل على محمد وآل محمد ، وتجاوز عن قبيح ما تعلم مني . ( مسأله 933 ) : مستحب است هنگام گفتن تكبير أول نماز وتكبيرهاى بين نماز دستها را تا مقابل گوشها بالا ببرد . ( مسأله 934 ) : اگر شك كند كه تكبيرة الاحرام را گفته يا نه ، چنانچه مشغول خواندن چيزى از قرائت شده ، به شك خود اعتنا نكند ، واگر چيزى نخوانده بايد تكبير بگويد ، واگر مشغول خواندن ذكر مستحبى شده بنابر احتياط دوباره تكبير بگويد ، ولى در اين صورت أحوط آن است كه نماز را اعاده كند .