مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 152

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص١٥٢

كرده يا نه ، نمازش صحيح نيست هر چند معلوم نشود كه نجس است . ( مسأله 793 ) : اگر لباس را آب بكشد ويقين كند كه پاك شده وبا آن نماز بخواند ، وپس از نماز بفهمد پاك نشده ، احتياط واجب اعاده نماز است . ( مسأله 794 ) : اگر خونى در بدن يا لباس خود ببيند ويقين كند كه از خونهاى نجس نيست ، مانند خون پشه ، ولى پس از نماز بفهمد از خونهايى بوده كه نمىشود با آنها نماز خواند ، احتياط واجب اعاده نماز است . ( مسأله 795 ) : اگر يقين كند خونى كه در بدن يا لباس أو است خون زخم ودمل ومانند آن است كه نماز با آن صحيح است ، ولى پس از نماز بفهمد خونى بوده كه نماز با آن باطل است ، نمازش صحيح است . ( مسأله 796 ) : هر گاه فراموش كند چيزى نجس است ، وبدن يا لباسش با رطوبت به آن برسد ، ودر حال فراموشى نماز بخواند ، وپس از نماز يادش بيايد ، احتياط واجب اعاده نماز است . واگر جائى از اعضاى وضو يا بدن با رطوبت به چيزى كه نجس بودن آن را فراموش كرده برسد وبدون آب كشيدن آن غسل كند يا وضو بگيرد ونماز بخواند ، غسل يا وضو ونمازش باطل است . ( مسأله 797 ) : كسى كه تنها يك لباس داشته ، وبدن ولباسش نجس شود ، وبه اندازه آب كشيدن يكى از آنها آب دارد ، چنانچه نجاست بدن ولباس از نظر حكم يكسان باشد ، ونتواند بدون لباس نماز بخواند ، بايد بدن را آب كشيده وبا لباس نجس نماز بخواند . ( مسأله 798 ) : كسى كه جز لباس نجس لباسى ندارد ، واز يافتن لباس پاك تا آخر وقت مأيوس است ، بايد با لباس نجس نماز بخواند . ( مسأله 799 ) : كسى كه دو لباس دارد ومى داند يكى از آنها بدون تعيين ، نجس است ، در وسعت وقت بايد با هر كدام يك نماز بخواند ، مثلا براي نماز ظهر وعصر با هر كدام يك نماز ظهر ويك نماز عصر بجا آورد ; ولى اگر وقت تنگ است ، با هر كدام نماز بخواند كافى است ، وأحوط اعاده در خارج وقت است . شرط دوم : پوشش نمازگزار بايد مباح باشد .