سخنانى منظّم ، گويا ، فصيح ، منسجم و بدون هيچ گونه اضطراب و لرزه ، عباراتى به دور از مغالطه و اغلاق ، بدون زشت گويى و نامربوط سخن گفتن و بدگويى ، و پاك از هر گونه تعبير و جملهء بىمناسبت با شأن و مقام و شخصيّت ارزندهاش ايراد فرمود كه اين خطبه معجزهاى جاودان و نشانى درخشان از بزرگى و ارزندگى نبوغ و بينش دينى آن حضرت است .
امّا فصاحت و بلاغت ، شيرينى بيان ، روانى عبارات ، نيرومندى استدلال ، محكمى دليل ، انسجام در گفتار ، آوردن انواع و اقسام استعارات و كنايات ، والايى سطح مطلب ، تمركز نسبت به اصل هدف و در عين حال تنوّع مباحث . . . . « 1 » [ به راستى كه قلم عاجز از توصيف عظمت آن خطبه است ]
هامش
( 1 ) فاطمة الزهراء من المهد الى اللحد ، صص 352 - 359 .