نوشته بأشد وپيش از ديدن دفتر حواله بدهد وبعد دفتر را ببيند وبه طلبكار مقدار
طلبش را بگويد ، حواله صحيح مىباشد .
( مسأله 2313 ) طلبكار مىتواند حواله را قبول نكند اگر چه كسى كه به أو حواله شده
فقير نباشد ودر پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد .
( مسأله 2314 ) اگر كسى كه به حواله دهنده بدهكار نيست حواله را قبول كند ،
پيش از پرداختن حواله نمىتواند مقدار حواله را از حواله دهنده بگيرد ، واگر طلبكار
طلب خود را به مقدار كمتر صلح كند كسى كه حواله را قبول كرده فقط مقداري را كه
پرداخت كرده مىتواند از حواله دهنده مطالبه نمايد .
( مسأله 2315 ) بعد از آن كه حواله انجام گرفت حواله دهنده وكسى كه به أو حواله
شده نمىتوانند حواله را به هم بزنند وهر گاه كسى كه به أو حواله شده در موقع حواله فقير
نباشد اگر چه بعدا فقير شود طلبكار نمىتواند حواله را به هم بزند وهم چنين است اگر
موقع حواله فقير بأشد وطلبكار بداند كه فقير است ، ولى اگر نداند كه فقير است ، وبعد
بفهمد اگر چه در آن وقت متمكن شده بأشد طلبكار مىتواند حواله را به هم بزند وطلب
خود را از حواله دهنده بگيرد .
( مسأله 2316 ) اگر بدهكار وطلبكار وكسى كه به أو حواله شده در فرضى كه قبول
أو در صحت حواله معتبر است ، يا يكى از آنان براي خود حق به هم زدن حواله را قرار
دهند ، مطابق قرارى كه گذاشته اند مىتوانند حواله را به هم بزنند .
( مسأله 2317 ) اگر حواله دهنده خودش طلب طلبكار را بدهد ، چنانچه به
خواهش كسى كه به أو حواله شده ومديون حواله دهنده بوده است بأشد ، مىتواند چيزى
را كه داده از أو بگيرد ، واگر بدون خواهش أو داده ، يا أين كه أو مديون حواله دهنده
نبوده نمىتواند چيزى را كه داده از أو مطالبه نمايد .