احكام حواله دادن ( مسأله 2307 ) اگر انسان طلبكار خود را حواله بدهد كه طلب خود را از ديگرى
بگيرد وطلبكار قبول نمايد ، بعد از آن كه حواله با شرائطى كه بعدا گفته مىشود انجام
گرفت كسى كه به أو حواله شده بدهكار مىشود وديگر طلبكار نمىتواند طلبي را كه دارد
از بدهكار أولى مطالبه نمايد .
( مسأله 2308 ) بدهكار وطلبكار بايد بالغ وعاقل باشند ، وكسى آنها را مجبور
نكرده بأشد ، ونيز بايد سفيه - يعنى كسى كه مال خود را بيهوده مصرف مىكند - نباشند ،
ونيز معتبر است كه بدهكار وطلبكار مفلس نباشند ، ولى اگر حواله بر شخص برئ
وكسى كه بدهكار حواله دهنده نيست بأشد حواله دهنده اگر چه مفلس بأشد اشكال
ندارد .
( مسأله 2309 ) حواله دادن بر كسى كه بدهكار نيست در صورتي صحيح است كه
أو قبول كند ، ونيز اگر انسان بخواهد به كسى كه جنسي بدهكار است جنس ديگر
حواله دهد ، مثلا به كسى كه جو بدهكار است گندم حواله دهد تا أو قبول نكند حواله
صحيح نيست .
( مسأله 2310 ) موقعى كه انسان حواله مىدهد بايد بدهكار بأشد پس اگر
بخواهد از كسى قرض كند تا وقتي از أو قرض نكرده نمىتواند أو را به كسى حواله
دهد كه آنچه را بعدا قرض مىدهد از آن كس بگيرد .
( مسأله 2311 ) حواله دهنده وطلبكار بايد مقدار حواله وجنس آن را بدانند ، پس
اگر مثلا ده من گندم وده تومان پول به يك نفر بدهكار بأشد وبه أو بگويد يكى از دو
طلب خود را از فلانى بگير وآن را معين نكند حواله درست نيست .
( مسأله 2312 ) اگر بدهى واقعا معين بأشد ولى بدهكار وطلبكار در موقع حواله
دادن مقدار آن يا جنس آن را ندانند ، حواله صحيح است . مثلا اگر طلب كسى را در دفتر