تخطي إلى المحتوى الرئيسي

عبدالله بن سبأ و ديگر افسانه هاى تاريخى — صفحة 326

مساهمون:

ص٣٢٦
6 . اوس بن خولى : اوس بن خولى از قبيلهء خزرج و از انصار بود ، در غزوهء بدر و بعد از آن حضور داشت و در زمان عثمان در مدينه وفات كرد . « 1 » 7 . براء بن عازب : براء بن عازب انصارى كنيه‌اش ابو عمر و از قبيلهء اوس بوده است از كسانى بود كه رسول خدا ( ص ) در روز بدر به واسطهء كمى سن‌ّشان اجازهء جهاد به آنان نداد و بازشان گردانيد . بعدها در چهارده غزوه با رسول خدا ( ص ) شركت كرده و در جنگ جمل و صفّين و نهروان با على ( ع ) همراه بود . آخر عمرش ساكن كوفه شد و در زمان حكومت مصعب بن زير در كوفه از دنيا رفت . « 2 » 8 . ثابت بن قيس انصارى : ثابت بن قيس شماس خزرجى انصارى ، از قبيلهء اوس بود . در غزوهء احد و غزوات بعدى شركت كرد ، در ركاب خالد در جنگ يمامه كشته شد . « 3 » 9 . حباب بن منذر : او از قبيلهء انصار بود در غزوهء بدر و ديگر غزوه‌هاى پيغمبر ( ص ) حضور داشت و هنگام خلافت عمر از دنيا رفت . « 4 » 10 . خالد بن وليد : خالد بن وليد ، كنيه‌اش ابو سليمان و از تيرهء مخزوم قريش بود . مادرش لبابه دختر حزن هلاليه و خواهر ميمونه زوجهء پيغمبر ( ص ) بود و در دوران جاهليّت سركردگى سواران با او بود . پس از صلح حديبيّه به مدينه مهاجرت كرد و در فتح مكّه حضور داشت . هنگام خلافت ابو بكر فرماندهء قشون اسلامى گرديد و او را سيف الله خواندند . در حمص يا در مدينه به سال 21 يا 22 وفات كرد . « 5 » 11 . زبير بن عوام : زبير بن عوام قرشى اسدى ، مادرش صفيّه عمّهء پيغمبر بود . گويند : زبير به سنّ دوازده سالگى و يا هشت سالگى در مكّه اسلام آورد . وى از آنانى بود كه با عثمان مخالفت ورزيدند و همين كه عثمان كشته شد ، به بيعت على ( ع ) مبادرت كرد . پس از بيعت ، به خون‌خواهى عثمان به سوى بصره رفت و هنگامى كه هر دو سپاه مقابل هم صف كشيدند ، على ( ع ) زبير را خواست و به او گفت : فرمايش رسول خدا ( ص ) را به ياد
هامش
( 1 ) . استيعاب ، ج 1 ، ص 48 و اسد الغابه ، ج 1 ، 145 و اصابه ، ج 1 ، ص 95 . ( 2 ) . استيعاب ، ج 1 ، ص 144 و اصابه ، ج 1 ، ص 147 . ( 3 ) . رجوع شود به شرح حالش در استيعاب ، ج 1 ، ص 74 و اسد الغابه ، ج 1 ، ص 229 و اصابه ، ج 1 ، ص 199 . ( 4 ) . استيعاب ، ج 1 ، ص 353 و اسد الغابه ، ج 1 ، ص 364 و اصابه ، ج 1 ، ص 302 . ( 5 ) . رجوع شود به استيعاب ، ج 1 ، ص 405 و اسدالغابه ، ج 2 ، ص 93 .