تفسير :
سپس خداوند يكى ديگر از صفات زشت ايشان را باز مىنمايد : لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قالُوا - يعنى خداوند قول ايشان را درك كرد و دانست . ( از بلخى ) . إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ يعنى خدا محتاجست كه از ما قرض مىطلبد . وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ و ما بىنيازيم و ميدانستند كه مقصود خداوند گرفتن قرض نيست بلكه اين راهى پر از لطف است در خواندن و دعوت مردم به انفاق و با علم به اين مطلب اين سخن را از راه تلبيس بر عوام بگفتند . و گفتند يعنى خداوند فقير است چون روزى را بر ما تنگ مىكند و ما غنى هستيم چون رزق و نفقه را بر اهل خود توسعه ميدهيم . سَنَكْتُبُ ما قالُوا - يعنى آنچه گفتند نگهدارى ميكنيم و چون كتابت راه حفظ مطالب است آن را از حفظ كنايه آورده . و گفتهاند يعنى اين سخن را در نامهء اعمالشان خواهيم نوشت و اين بنشستن براى مبالغه در منع از گناه است چون مكلف وقتى دانست كه كردار و گفتارش در نامهها ثبت و بايگانى خواهد بود و روزى بر او عرضه خواهد گشت و در برابر چشم مردم بر او خوانده خواهد شد بيشتر از گناه مىترسد و مىپرهيزد . وَ قَتْلَهُمُ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ - يعنى كشتن اجدادشان انبياء الهى و رضايت اينان را بر كردهء پدران و نياكان خود خواهيم نوشت و هر يك از ايشان را بعملش پاداش