« ما تُنْفِقُوا »
بمعنى : و خداوند به همه چيز داناست . درباره مراد اين آيه چند وجه گفتهاند :
1 - به اين تقدير كه آنچه انفاق كنيد خداوند پاداش شما را ميدهد كم باشد انفاقتان يا زياد زيرا بر همه انفاقات شما عالمست .
2 - خدا از نيت شما در انفاق با خبر است .
اگر گوييد كه چگونه خداوند رسيدن به بر را منحصر در انفاق نموده با اينكه فقير قدرت انفاق ندارد و به برّ و بهشت هم نايل مىشود ؟
جواب گوييم كه آيه در مقام بر انگيختن مردمست بر انفاق و البته انفاق مقيد است بقدرت و اينكه بدون اين قيد در آيه ذكر شده براى تأكيد و ترغيب بيشتر است .
و اولى اينست كه مراد آيه اين باشد كه به برّ كامل نميرسيد مگر با انفاق از آنچه دوست داريد .
و روايت شده كه ابن عمر از پيغمبر درباره اين آيه سؤال كرد حضرت فرمود :
مراد اينست كه بنده مال خود را انفاق كند در حالى كه بخيل است و به دنيا آرزومند است و از فقر ميترسد .
نظم آيات :
توجه ارتباط اين آيه بما قبل اينست كه مضمون آيه قبل ( كه فرموده به اندازه گنجايش زمين طلا نميتواند فديهء كافر براى نجات او از جهنم واقع شود ) موجب سستى مردم در انفاق نشود و معلوم باشد كه آن مطلب مربوط بكفار است در آخرت ولى بر مؤمن انفاق در دنيا واجب و وسيله رسيدن بسعادت است .