همديگر را جبران و مكافات ميكردند و من در اينجا خود ترا با بهشت مكافات دهم .
و نيز روايت شده كه ابا طلحه در موقع نزول اين آيه بستانى را كه محبوبترين اموالش بود بين اقوامش قسمت كرد . پيغمبر فرمود : - مبارك باد بر تو كه اين مال سود بخشى بود براى تو . زيد بن حارثه اسبى داشت كه بسيار به او علاقمند بود آن را نزد نبى اكرم ( ص ) آورد كه آن را در راه خدا انفاق نمايد پيغمبر آن را به اسامه پسر زيد داد . زيد كه ديد اسب را به پسرش بخشيده بخاطرش گذشت كه من قصد تصدق اين اسب را داشتهام . پيغمبر فرمود : خداوند صدقه ترا پذيرفت . ابن عمر كنيزى داشت كه سخت به او علاقهمند بود در راه خدا آزاد كرد . و اين آيه را بخواند و گفت اگر نبود اينكه من آنچه در راه خدا دادهام پس نميگيرم او را ازدواج ميكردم . ابو ذر كسى را مهمان كرد و بمهمان گفت من مشغول كارى هستم شترانى دارم برو و بهترين آنها را بياور تا براى تو نحر كنم . مهمان رفت و ناقهاى لاغر جدا كرد و بياورد . ابو ذر بوى گفت به من خيانت كردى كه لاغر بياوردى . مهمان گفت بهترين شترانت شترى نر و قوى بود آن را براى روز مبادا و نيازمنديت گذاشتم . ابو ذر گفت روز حاجت من روزى است كه مرا در گور نهند و خدا فرمايد : هرگز بخير نايل نشويد مگر از آنچه دوست داريد انفاق كنيد و به دنبال آن گفت :
در مال انسان سه كس شريكند : 1 - قضا و قدر كه از تو اجازه نميگيرد كه خوبش را ببرم يا بدش را و بهلاك بگيرم يا مرگ . 2 - وارث منتظر است كه به بستر مرگ روى تا از آن بهره برد و حسابش بر گردن تو بماند . 3 - خودت هستى بكوش كه عاجزترين اين سه كس نباشى خداوند فرمايد :
« لَنْ تَنالُوا . . . »
و اين شتر قوى و نر محبوبترين اموالم بود خواستم كه براى خود پيش فرستم .
بعضى گفتهاند خداوند با اين آيه مردم را بفتوت دلالت مىكند و فرمود كه
( لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ )
يعنى خوبى من بشما نميرسد مگر به اينكه شما ببرادران مسلمان خود نيكى كنيد و از مال و جاه خود به آنان انفاق و تفويض نماييد .
وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ
- « فا » در « فان » جواب است براى شرط