بيان آيه 69
لغت :
ود : آرزو ( ى همراه با دوستى ) است و از اينرو براى گذشته و حال و آينده هر سه صلاحيت دارد و به همين جهت با لو ميتواند استعمال شود ولى محبت و اراده چنين نيست زيرا آنها فقط بآينده تعلق ميگيرند . و لذا جايز نيست گفته شود و ارادوا لو يضلونكم ( يعنى با لو به كار رود ) زيرا اراده در حكم خواستن و انجام حتمى فعل است و جارى مجراى علت فعل و كار است ( و با لو كه ترديد را مىرساند نميسازد ) ولى تمنى آرزو و تصور قلب است نسبت به چيزى به نحوى كه موجب لذت و تمتع نفس انسانى شود و فرق بين « ود لو تضلوا و بين ود ان تضلوا » اينست كه دومى براى استقبال است و اوّلى نه .
تفسير :
سپس خداوند بيان ميدارد كه اين طايفههاى كافر علاوه بر گمراهى خود ديگران را هم بگمراهى ميخوانند .
وَدَّتْ
: ( تمنى و اراده دارند ) .
طائِفَةٌ
: ( جماعت و دستهاى ) .
مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ
: ( از يهود و نصارى ) و گفتهاند فقط يهود .
لَوْ يُضِلُّونَكُمْ
: ( كاش ميتوانستند شما را با گمراه كردن هلاك ميكردند ) و ضلال بمعنى هلاك نيز به كار ميرود .
وَ ما يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ
: ( و و بال و ضرر گمراه كردن بر نميگردد مگر به خود آنها ) زيرا مسلمانان كه دعوت آنها را نپذيرفتند اسلام را نيز بخاطر دين آنها رها نخواهند كرد ولى گناه دعوت بسوى كفر به گردن آنها يعنى كفار خواهد ماند . گفتهاند مراد اينست كه هلاك نخواهند كرد مگر خود را زيرا هلاكى كه نصيب ديگران مىشود