سيّم : به مذهب آنانى كه صفات غيرذات است ، چنان كه گفتهاند كه باقى است به بقاى قائم به ذات ، لازم مىآيد كه ممكن باشد . به واسطهء آنكه بقا عبارت است از وجود مستمرّ كه هميشه باشد . پس اگر استمرار وجود او مستند به غيرباشد ، محتاج خواهد بود به آن غير ؛ و محتاج ممكن و حقّ تعالى واجب الوجود است . پس صفات زايدهء قائمهء به ذات ، ممتنع باشد .
الرابع : لو كان باقيا ببقاء لكان ذلك البقاء إمّا أن يكون باقيا لذاته ، فيكون هو بالذاتية أولى بأن يكون صفة لافتقارها ؛ و إن كان باقيا ببقاء الذات دار ؛ و إن كان باقيا ببقاء آخر « 1 » تسلسل ؛ و الكلّ محال .
و قد أشار مولانا ، امير المؤمنين - عليه السّلام - إلى نفى هذه المعانى فى قوله : « فمن وصف اللّه . . . « 2 » فقد حدّه و من حدّه فقد عدّه . »
چهارم : اگر باقى به بقا باشد ، هرآينه اين بقا يا مىباشد باقى به ذات خود ؛ پس اين بقا به ذاتيت اولى است از آنكه صفت زايده باشد . چرا كه صفت زايده محتاج است به غير .
هامش
( 1 ) . س : الآخر .
( 2 ) . در نسخهء اساس دنبالهء سخن حضرت امير نيامده و عبارات بههم متّصل شده است .