شاعران كوفه
كوفه - بويژه در عصر امويان - كانون و مركز علم و ادب و محل ملاقات دانشمندان ، اديبان و شاعران بود . آنها در مسجد يا ساير اجتماعات عمومى و انجمنها و مجالس تفاخر ، مناظره ، مجادله و رقابت و شعرخوانى ازدحام مىكردند . بزرگان كوفه نيز به اين منظور به حومه كوفه مىرفتند زيرا عربهاى آواره بيابانشين در حومه كوفه زندگى مىكردند و از قبيلههايى بودند كه پس از ظهور اسلام به آنجا كوچ كردند .
كوفه و حومه آن مانند بازار عكاظ در عصر جاهليت و بازار مربد در بصره بود كه اين بازار به سوق ابل شهرت داشت ، سپس به صورت محلهء بزرگى درآمد و مردم در آنجا اقامت كردند ، در آنجا مجالسى به منظور تفاخر شاعران و محافلى براى خطيبان تشكيل دادند كه اديبان از راههاى دور براى سرودن شعر و داورى به آنجا مىرفتند ، در كوفه نيز مانند آن دو محل جلساتى براى شعر خوانى و تفاخر و محافل علم و ادب نيز براى شاعران بزرگ و برجسته تشكيل مىشد .
اشعار كوفه از بصره بيشتر بود ، مختار بن ابى عبيد ثقفى در خلال جنگهايش در عراق به اشعارى دست يافت كه زير كاخ سفيد كوفه پنهان شده بود و نشانه اهتمام و توجه كوفيان به شعر بود . « 1 » ولى بيشتر آنها ساختگى و منسوب به كسانى بود كه آنها را سروده بودند . « 2 » و هيچ شاعر يا خطيبى در سراسر سرزمين عرب نبود مگر اين كه به بصره و كوفه آمده بود و جمعيت بسيارى آنجا ازدحام كردند و راويان ، اديبان و جز آنان در كوفه ظهور كردند .
از آنجايى كه كلام شاعر در دلهاى خاندانش به عنوان سخنگوى آنان ، تاثير داشت ، لذا نفوذ و قدرت يافتند و به خلفا و فرمانروايان نزديك شدند . و خليفه مدح و ستايش
هامش
( 1 ) - برگرفته از كتاب خصائص ابن جني ( نسخهء خطى ) . - م .
( 2 ) - كتاب مزهر سيوطى ، ج 2 ، ص 206 - 208 - م .