علامه پژوهشگر ، على احمدى مىگويد :
اضافه مىكنم ، مصاحبت و همنشينى با بزرگان ، اثر روحى عظيمى بر انسان دارد ؛ كسى كه با بزرگى معاشرت كند و با شخصيت عظيمى مصاحبت داشته باشد ، آن قدر از نورش بر او مىتابد و چنان عطر معنوىاش او را در برمىگيرد كه موجب غناى نفس و تعالى ذات است .
احاديث فراوانى كه دربارهء معاشرت و انتخاب دوست وارد شده ، بر اين معنا اشاره دارد . امير المؤمنين عليه السّلام در خطبهء قاصعه در مورد همنشينى و مصاحبت خود با پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مىفرمايد :
« و لقد كنت اتبعه اتباع الفصيل اثر امّه ، يرفع لى فى كل يوم من اخلاقه علما و يأمرنى بالاقتداء . . . . » « 1 »
اضافه مىكنم : رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله نحلهء ارزشمندى به حسنين عليهما السّلام عطا كرد ، آنگاه كه فرمود : « اما الحسن فان له هيبتى و سؤددى و أما الحسين فله جودى و شجاعتى « 2 » ؛ هيبت و سيادت من از براى حسن است ، و بخشش و شجاعتم از آن حسين . »
پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و آيندهء امت اسلامى
رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله مسئوليت هدايت و سرپرستى امت را بر عهده دارد و مسئول
هامش
( 1 ) . « من همچون سايهاى به دنبال آن حضرت حركت مىكردم و او هر روز نكتهاى تازه از اخلاق نيك براى من آشكار مىساخت و مرا فرمان مىداد كه به او اقتدا كنم » . ( نهج البلاغه ، خطبهء 190 ) .
( 2 ) . ر . ك : روضة الواعظين ؛ كفاية الطالب ، ص 277 ؛ حلية الاولياء ؛ تهذيب تاريخ ابن عساكر ، ج 4 ، ص 214 ؛ كشف الغمه ، ص 154 ؛ ينابيع الموده ، ص 259 ؛ بحار الانوار ( نقل از : قرب الاسناد ) ؛ اسعاف الراغبين در پاورقى نور الابصار ، ص 116 . . . . هنگامى كه اين بحث را بر علامهء احمدى عرضه كردم ، در حاشيه ، اين منابع را نوشت .