آن اين است : « أنور زهر بدى فى روض بستان » و در آخر آن مرقوم داشته است : « و كتب مملوكه حقا احمد بن الحدّاد الحلّى » و تاريخ آن سال 721 هجرى است .
مؤلف گويد : ممكن است شرح تهذيب سيد عميد الدّين موسوم به غنية اللبيب فى شرح التهذيب بوده باشد كه سال 740 هجرى در جوار مقدس حضرت مولى على عليه السّلام بنا به احتمالى كه در شرح احوال برادرش ياد كرديم تأليف كرده است « 1 » .
يكى از فضلا حاشيهاى بر شرح سيد عميد الدّين نگاشته است .
شرح مشهورى از آثار سيد عميد الدّين - بر قواعد الاحكام دايىاش علامهء حلّى در فقه - وجود دارد كه مشتمل است بر مشكلات قواعد و ترددات و امثال اينها كه پيش از اين هم بدان اشاره شد .
در شگفتم كه اين شرح مشهور را شيخ معاصر به نام آن تصريح نكرده است و اين شرح به نام كنز الفوائد فى حل مشكلات القواعد ناميده شده است و سيد عميد اين شرح را در برابر شرح دايىزادهاش شيخ فخر الدّين فرزند علامه كه بر مشكلات قواعد و ترددات آن تأليف نموده تدوين كرده است و در اثناى شرح هريك به ديگرى ايراد مىنمايند .
سيد عميد اين شرح را پس از وفات علّامه و براى فرزندش سيد ابو طالب محمد تأليف نموده و فخر الدّين شرحش را در روزگار پدرش علامه تدوين كرده است .
و از آثار اين سيد ، شرحى است بر شرح ياقوت ابن نوبخت كه علامه شرحى بر آن نوشته است و در فن كلام بوده است سيد اين شرح را كه بر شرح علامه بوده در روزگار حيات وى تدوين نموده است و نسخهاى بسيار كهن از آن در اختيار ما مىباشد و اين شرح در روزگار خود سيد استنساخ شده است و از يكى از موثقان اهل بحرين شنيدم كه
هامش
( 1 ) - اعيان الشيعة به نقل از معجم الادب مىنويسد : از آثار او كتاب نهاية المأمول فى شرح تهذيب الوصول الى علم الاصول است كه براى آن نام نهاية المأمول را انتخاب كرده است ) و در الذريعة ، ج 23 آمده است : اين شرح را سيد عميد الدّين در زندگى علامه به پايان آورده است و داراى عنوان خاصى كه بدان معروف باشد نيست . اين شرح با شرح برادرش ضياء الدّين از نظر عبارت و مطلب و تاريخ متفاوت است و كتاب منية اللبيب كه اثر برادرش بوده است به نام عميدى شهرت پيدا كرده است - م .