و كتب العبد الفقير الى اللّه الغنى حسن بن حمزة بن محسن الحسينى الموسوى النجفى كه خدا من و او ديگر از مرد و زن مؤمن و مؤمنه و مسلم و مسلمه را بيامرزاد .
مؤلف گويد : آنچه را كه در ظهر نسخهء تحرير به دست آوردم بدينجا پايان مىپذيرد . پس از اين در آخر همان نسخه در طرف ديگرش به خط همان سيد چنين يافتم :
اعلام مىدارم او كه خدا روزگارش را دراز بدارد و سيادتش را پاينده و طايفهء شيعه را به پاى مردى او بهرهور بسازد به حق محمد و خير آله . قرائت اين كتاب را از راه مباحثه و مذاكره در چندين جلسه به خوبى به پايان آورد و آخرين جلسهاش روز سهشنبه چهاردهم ماه مبارك رمضان سال 836 هجرى بوده و چنين امضا كرده است : و كتب العبد الفقير الى اللّه الغنى الحسن بن حمزة بن محسن الحسينى الموسوى عفى اللّه عنهم .
و در طرف ديگر از همان نسخه به خط خود چنين مرقوم داشته است : اعلام مىدارد او كه خداى متعال سيادت و سعادت وى را پايدار بدارد و مسلمانها را از زندگى او برخوردار بسازد . اين كتاب را از طريق خواندن و گفتگو كردن و درخواست توضيحات نمودن و بررسى كامل از مطالب آن نمودن به حدى كه بهرهگيرى من از او بيشتر از كاميابى او از من بود . در جلسات متعددى به پايان آورد و آخرين جلسهاش غره ماه ربيع الثانى چهارمين ماه سال 862 هجرى بود ؛ درود خدا بر سرور ما محمد و خاندان پاكنهاد او باد و چنين خاتمه داده است : و كتب العبد حسن بن حمزة بن محسن الحسينى الموسوى النجفى عفى اللّه عنهم .
از قرائن پيداست كه سيد جلال الدّين كتاب تحرير را دو بار نزد سيد حسن قرائت كرده باشد ليكن با فاصلهء بيست و شش سال كه در ميان دو قرائت وجود داشته اين احتمال را مستبعد مىشمارد و ممكن است قرائتكنندهء آخرين ديگرى از سادات بوده باشد ليكن حسن نجّار كه كاتب نسخه است و نام او به دنبال خواهد آمد ، نبوده است زيرا حسن كاتب سيّد نمىباشد .
در آخر همان نسخه چنين آمده است : فراغت از استنساخ آن در بيست و پنجم ربيع الآخر سال 833 هجرى به دست عبد ، حسن بن على بن حسن نجار اتفاق افتاد .
مؤلف گويد : همانطور ملاحظه مىشود در چند جاى از اين اجازه لفظ « ابو فلان »
رياض العلماء و حياض الفضلاء ( فارسي ) — صفحة 195
مساهمون: محمد باقر ساعدى
ص١٩٥