« اجازه دادم و آزاد گذاردم تو را اى ابو عمرو سعيد بن عمرو ، كه از اين كتاب : از من ، از ابو على تمام اين كتاب را روايت كنى و همچنين ، رواياتى كه در اين كتاب ، از : بكر بن ازدى و سعدان بن مسلم آمده است از احمد ابن اسحاق بن سعد ، از آن دو روايت نمايى و اين اجازه را محمّد بن عبد اللّه ابن جعفر حميرى به خط خودش در ماه صفر سال 304 هجرى نوشته است . »
شيخ امام فقيه ، قطب الدّين ، ابو الحسين سعيد بن هبة اللّه بن حسن راوندى
معظمله ، فاضلى عالم و متبحرى فقيه و محدثى متكلم و بصير به اخبار ، و سرايندهاى عظيم الشأن و شاگرد شاگردان شيخ مفيد بوده است و بيشتر اتفاق افتد كه محض اختصار وى را به نام جدش معرفى كنند و گويند :
سعيد بن هبة اللّه راوندى . بنابراين ، گمان تغاير در ميان آنها نخواهد بود .
قطب راوندى آثار ارزندهاى دارد و نهج البلاغة را - به طورى كه خود در آغاز شرح آن اظهار داشته - از سيد رضى ، به اين طريق روايت كرده است :
خبر داد ما را سيد ابو الصمصام ذو الفقار بن محمّد بن معبد حسينى گفت ، خبر داد ما را شيخ ابو عبد اللّه محمّد بن على حلوانى كه سيد رضى گفت تا به آخر . بنابراين ، قطب راوندى با سه واسطه از شيخ مفيد روايت مىكرده است .
و از قصص الانبياء و ديگر آثار او برمىآيد كه قطب الدّين ، از شيوخ چندى كه نزديك به بيست تن بودهاند ، استفاده كرده است . از جمله ايشان ، شيخ ابو على فضل بن حسن طبرسى مؤلف مجمع البيان و سيد ابو الصمصام يادشده ، و شيخ ابو جعفر محمّد بن محسن حلبى ، از ابن براج - چنانكه شيخ