جعفر بن حسن بن يحيى بن حسن بن سعيد حلى . بنابراين ، جد محقق ، يحيى بن حسن بن سعيد است ، مگر اينكه مراد از سعيد جد اعلاى محقق باشد و مراد از فرزندش حسن است كه او هم جد اعلاى محقق بوده است .
اكنون چگونه ممكن است شيخ سعيد از عربى بن مسافر روايت كند و همچنين محقق يا پدرش بدون واسطه از وى روايت نمايند و حال آنكه ، در يكى از اجازات آمده است كه ، محقق يا پدرش بدون واسطه از جد اعلايش روايت مىكردهاند .
شيخ ابو غالب سعيد بن محمّد بن احمد ثقفى كوفى
شيخ ابو غالب ، از مشايخ محمّد بن ابو القاسم طبرى بوده ، و طبرى طبق اجازهاى كه در سال 516 هجرى در كوفه از وى داشته است در بشارة المصطفى از وى روايت كرده است و نيز خود او روايت مىكرد از شريف ابو عبد اللّه « 1 » محمّد بن على بن حسن بن حسين بن عبد الرحمن علوى در ضمن اجازهاى كه روايت مىكرده ، از ابو الطيب محمّد بن حجج جعفى ، از زيد بن محمّد بن جعفر عامرى ، از على بن حسين بن عبيد قرشى ، از اسماعيل بن ابان ازدى ، از عثمان بن ثابت از ميسرة بن حبيب ، از حضرت سجاد عليه السّلام .
مؤلف گويد : ظاهر بلكه ، واقع آن است كه ابو غالب از علماى زيديه و واضحتر آنكه از علماى عامه بوده است چه آنكه ، مؤلف بشارة المصطفى
هامش
( 1 ) - در پاورقى از حاشيه مؤلف نقل كرده ، شريف ابو عبد اللّه گاهى به عنوان ابو عبد اللّه بن عبد الرحمن علوى شناخته مىشود ، و از جعفر بن محمّد بن حاجب ، از على بن احمد بن عمرو ، از محمّد بن منصور ، از حرب بن حسن طحان ، از يحيى بن مساور ، از ابو الجارود ، از حضرت باقر عليه السّلام روايت مىكرده است و گمان تعدد در ميان صاحب اين عنوان و عنوان فوق نخواهد بود - م .