داشته باشند زيرا ، بسيار اتفاق افتاده ، كلمه مركب ، علم از براى شخصى بوده باشد .
آرى نمىتوان مترجم حاضر را با ملا درويش محمّد استرآبادى ، متحد دانست .
به طورى كه مىدانيد ما ، مترجم حاضر را در آغاز اين ترجمه به پيروى از امل الآمل و برخى از اجازات استاد استناد ، و پايان وسائل الشيعة شيخ معاصر عاملى ، معرفى كردهايم و اين تعريف منافاتى با نطنزى بودن او ندارد « 1 » .
شيخ معاصر در آخر وسائل الشيعة ، ذيل مشايخ اجازهاش مىنويسد : از مولانا محمّد باقر مجلسى ، از پدرش ( ملا محمّد تقى ) ، از قاضى ابو الشرف اصفهانى و شيخ عبد اللّه بن جابر عاملى ، از مولانا درويش محمّد بن حسن عاملى ، از شيخ نور الدّين على بن عبد العالى عاملى كركى .
از ظاهر آنچه كه شيخ معاصر بيان كرده است استفاده مىشود ، استاد استناد ما به واسطه پدرش ، از شيخ عبد اللّه بن جابر عاملى روايت مىكرده است و از اربعين خود استاد به دست مىآيد ، از شيخ عبد اللّه بلاواسطه روايت مىكرده است و جاى اشتباهى نيست .
ملا درويش محمّد استرآبادى
وى ، فاضلى عالم و جليل القدر و از علماى روزگار شاهتهماسب صفوى و ديگر شاهان صفوى بوده است . براى شرح احوال او بايد به كتب تاريخ
هامش
( 1 ) - فوائد الرضويه مىنويسد : درويش محمّد از صلحا و زهاد و از اكابر ثقات و از شاگردان شهيد ثانى و پدر مادر ملا محمّد تقى مجلسى است و نخستين محدثى است در روزگار صفويه كه در اصفهان به نشر حديث پرداخت ملا درويش محمّد ، در نطنز درگذشت و همانجا مدفون شد و قبه معروفى دارد .