حواشى معدودى است و پيداست كه جز همين مقدار از آن به اتمام نرسيده و عبارت آن دقيقتر از عبارت قواعد علامه و دروس شهيد اوّل است .
و نيز جناب او قدّس سرّه رسالهاى در حرمت نماز جمعه در زمان غيبت به پارسى نگاشته ، كه مطالب آن مورد خرسندى من قرار نگرفته است و ملا طاهر قمى رد خوبى بر آن نگاشته است .
و از آثار او حاشيه ارزندهاى است بر قواعد شهيد و ممكن است آن را به اتمام نرسانيده باشد زيرا ، آنچه را كه از حاشيه وى ديدهام بيش از سطرى از آغاز آن نبود و جز اين حواشى ديگر نيز دارد .
شيخ معاصر در امل الآمل مىنويسد : مولا حسنعلى بن مولانا عبد اللّه شوشترى از پدرش و از شيخ بهايى روايت مىكرده و فاضلى عالم و صالح بوده و مؤلف سلافة العصر از وى ياد مىكند و او را به نيكى مىستايد و مىافزايد كه وى سال 1029 هجرى درگذشته است « 1 » و ما ( شيخ حر عاملى ) به توسط مولانا محمّد باقر مجلسى از وى روايت مىكرديم .
مؤلف گويد : ظاهر آن است كه در تاريخ ملا حسنعلى اشتباهى رخ داده باشد زيرا او تا اواسط روزگار شاهعباس دوم صفوى زنده بوده است .
147 - شريف ابو محمّد حسن بن على بن عبد اللّه علوى
از اجله علماى پيشين ما بوده و در روزگار شيخ صدوق رحمه اللّه مىزيسته است . و به طورى كه از كتاب استبصار فى النص على الائمة الابرار
هامش
( 1 ) - در پاورقى مىنويسد : چنانچه ملاحظه مىشود سال 1029 به خط مؤلف بوده و در نسخه امل كه به تصحيح مؤلف رسيده 1069 بوده است آرى در نسخه منطبعه سلافه نيز 1069 بوده است و در امل طبع جديد 1069 بوده و در امل منضم به منهج المقال 1029 مىباشد ليكن اين سال درست نيست ؛ زيرا به طورى كه نوشتيم سال 1035 به علامه اجازه داده است و ممكن است 69 به 29 تبديل شده باشد در فوائد الرضويه سال 1075 را تاريخ وفات او متذكر شده و اين دو جمله را ماده تاريخ او قرار داده ( علم علم بر زمين افتاد ) ( وفات مجتهد الزمان به تكرار زا ) - م .