آيه بيست و سوم * ( إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ ) *
مگر آنهائى كه به راستى ايمان آوردهاند و به كارهاى شايسته پرداختهاند .
( سوره العصر ، آيه 3 )
[ سيوطى در الدّر المنثور ] گويد : « ابن مردويه » از « ابن عباس » نقل كرده است كه * ( وَالْعَصْرِ إِنَّ الإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ ) * ، اشاره به « ابو جهل » است كه بر اثر بىدينى و بىبندوبارى در منجلاب زيانكارى گرفتار شده بود و منظور از * ( إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ ) * ، حضرت على عليه السّلام و « سلمان » است كه هم مؤمن بودند و هم نيكوكار .
آيه بيست و چهارم * ( أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ اجْتَرَحُوا السَّيِّئاتِ أَنْ نَجْعَلَهُمْ كَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَواءً مَحْياهُمْ وَمَماتُهُمْ ساءَ ما يَحْكُمُونَ ) *
آيا كسانى كه مرتكب بديها و گناهان شدند گمان كردند كه ما آنها را همچون كسانى قرار مىدهيم كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند كه حيات و مرگشان يكسان باشد ؟ ! چه بد داورى مىكنند ! ( سوره جاثيه ، آيه 21 )
[ فخر رازى در تفسير كبير ] در ذيل تفسير آيه فوق كه در سورهء جاثيه آمده است از « كلبى » نقل كرده است كه آيه مورد نظر ، در شأن حضرت على عليه السّلام ، « حمزه » ، « عبيدة » نازل شده است و ناظر به سه تن از مشركان است كه « عتبه » ، « شيبه » و « وليد بن عتبه » باشد و شأن نزول آيه در اين رابطه بود كه آنان خطاب به