حرفى كه بوسيلهء صفر به او اشاره شود . خالى از صحت خواهد بود به طورىكه همين معنى در حساب به كار برده شده ، زيرا جائى كه صفر قرار ميدهند مسلم است كه خالى از عدد مىباشد ( 0 ) و اگر ضيق محل مانع بود صفر را بر فراز او قرار دهند .
برخى از علما ميان حرف باطل چندين صفر و نقطهء پشت سر هم مينوشتند .
در نتيجه اگر جملهء اضافى زياده از يك سطر باشد يكى از سه وجه اخير از پنج قسم را در اول و آخر سطر به كار برد يا اگر بخواهد در طرف حرف زائد قرار بدهد .
و اگر كلمهء مكرر شد يا سهوا چند بار نوشته شد دومى را مضروب قرار بدهد و اولى را بصحتش باقى بگذارد مگر آنكه دومى از نظر صورت زيباتر يا بقرائت نزديكتر باشد و نيز اگر اولى در آخر سطر واقع شود ضرب را بر او وارد آورد زيرا از اول سطر نگهدارى مىكند
هرگاه حرف مكرر مضاف و مضاف اليه ، صفت و موصوف ، معطوف و معطوف عليه ، مبتدا و خبر ، باشد مراعات عدم تفريق ميان آنچه گفتيم از ضرب بر طرف مكرر كه ميان دو شيئى كه باهم ارتباطى دارند فاصله شود بهتر است ، از مراعات اول و آخر و بهتر آنها از نظر زيبائى زيرا مراعات معانى الزم از صورت خطى است .
هرگاه حرفى مضروب واقع شد و سپس صحت او هويدا گرديد و خواست دو مرتبه صحيح او را بنويسد .
لفظ صح كوچكى بر بالاى او نگارش دهد و تا وقتىكه اوراق كتاب را سياه ننمايد لفظ مذكور را مكرر كند و در هركجا كه جملهء به خط متصل يا منفصل يا نقطههاى پىدرپى مضروب شود تكرار را فراموش
منية المريد ( فارسى ) — صفحة 304
مساهمون: الشهيد الثاني
ص٣٠٤