گرديد صلوات اللَّه عليه .
( 1 ) امامت آن حضرت ع را از وجوهى ميتوان اثبات كرد .
يكى آنكه على بن الحسين ع پس از پدر بزرگوارش از همه مردم برتر و بالاتر بود زيرا هم داراى مقام علم بود و هم آخرين پايه عمل را حائز گرديده و چنانچه ادله عقلى حاكى است امامت بايد خاصهء افضل باشد و مفضول بهرهء نخواهد داشت .
ديگر آنكه على بن الحسين شايستهتر به پدرش و احق بمقام او بوده زيرا هم داراى فضيلت بوده و هم از حيث نسب نزديكتر به آن جناب بوده و به دلالت آيه ذوى الارحام و قصهء زكريا كسى كه اولويت به امام ماضى داشته باشد شايستهتر بمقام اوست تا كسى كه چنين نيست .
دليل ديگر در هر زمانى به حكم عقل لازمست امامى باشد تا امور مردم را بطور كلى اداره نمايد و چنانچه ميدانيم در عصر حضرت على بن الحسين ع هر كسى كه ادعاى امامت مىكرد چون نمى - توانست از عهده بيرون بيايد باطل بود و بطورى كه گفتيم هيچ زمانى خالى از امام نبوده امامت آن حضرت ثابت است .
وجه ديگر از راه خبر و نظر صحيح دقيق ثابت شده كه امامت منحصر به خاندان رسول اكرم است و هر گاه كسى امامت را براى محمد بن حنفيه ادعا كند فاسد و باطل است زيرا نصى بر امامت نامبرده نرسيده بنا بر اين ثابت مىشود كه امامت مخصوص على بن الحسين ع باشد زيرا از عترت پيغمبر ص مدعى به غير از محمد نبوده و او هم نظر به اينكه تصريحى بر امامتش نشده از موضوع امامت خارج است .
وجه ديگر به تصريح رسول خدا ص در حديث لوح ، امامت ويژه آن حضرتست .
الإرشاد ( فارسي ) — صفحة 493
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٤٩٣