الأمان 61 - 69 / 74 - 81 ، 118 - 120 / 130 - 131
مهج الدعوات 3 - 8 ، 10 ، 18 - 34 ، 36 - 44
درباره مؤلف نك : رياض 4 / 220 - 223 ، 236 ; الثقات ص 205 . از موارد نقل شده
چنين بر مى آيد كه كتاب مورد بحث كتابي در دعاهاى روايت شده از پيامبر [ ص ] وأئمة [ ع ]
بوده است . در أعيان 42 / 87 بجاى " واعى " " مراعى " آمده ودر ذريعة " راعى " ضبط
شده است . عناوين ديگر عبارتند از " غنية الداعي " ( بحار 95 / 132 كه قطعه نقل شده در
الأمان 118 - 119 / 130 در آن آمده ) و " نية الداعي " ( بحار 76 / 260 كه قطعه نقل
شده در الأمان 120 / 131 در آن آمده ) . شيخ حر عاملي در اثبات ( 1 / 30 ) از اين
تأليف نقل كرده ; خوانسارى ( روضات 2 / 345 ) يادآور مى شود كه در الأمان از آن
نقل شده است . در مهج الدعوات عنوان كتاب نيامده اما آشكار است كه از همين كتاب
نقل مى شود : مهج 36 - 42 = الأمان 61 - 69 / 74 - 81 ( دعايى از امام جواد [ ع ] ) . ابن
طاووس اين دعا را " حرز " ( در مهج ) وعوذة ، ( در الأمان ) مىنامد وهر دو اصطلاح
به معناى دعايى است كه براي حفظ ونگهدارى ( از خطرات ) خوانده مى شود .
441 . * * مقدمات علم القرآن / أبو الحسين محمد بن بحر الرهنى الشيباني ( زندگى
أوائل قرن چهارم )
سعد السعود 20 ، 24 ، 227 - 228 ، 279 - 281
مؤلف متهم به غلو در تشيع بوده است . نك : نجاشي 384 ش 1044 ; ياقوت ، الأدباء
18 / 31 - 33 ; ابن داود ، الرجال ص 500 ; صفدى 6 / 243 - 244 . از اين تأليف در
جاى ديگرى ياد نشده است . مورد نقل شده در سعد 227 - 228 از كراسه ششم جزء
أول مى باشد ; در اين جا رهنى قصد آن دارد تا نشان دهد كه قراءات سبعه مرسوم ، بي پايه
است ; وى تأكيد مى كند كه امام على [ ع ] وأهل بيت تنها مرجع تفسير قرآن هستند . در
مورد نقل شده در 279 - 281 ( جزء دوم كراسه سوم برگ 1 - ر آغاز از سطر آخر )
رهنى مى گويد نسخههاى قرآن كه عثمان به شهرها فرستاد در قرائت بعضي از آيات با
يكديگر متفاوت بوده است ; أو پارهاى از اين اختلافات را فهرست وار ذكر مى كند .
كتابخانه ابن طاووس ( فارسي ) — صفحة 451
مساهمون: إتان گلبرگ
ص٤٥١