[ 158 ]
إِنَّ فِي ذلِكَ لَذِكْرى لِمَنْ كانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهِيدٌ
. ( ق / 37 ) قطعاً در اين ( عقوبتها ) براى هر صاحبدل و حق نيوشى كه خود به گواهى ايستد ، عبرتى است .
( 899 ) منذر ثورى از محمد بن حنفيّه ( فرزند على عليه السّلام ) نقل كرد ؛ على عليه السّلام در توضيح كلام خدا
إِنَّ فِي ذلِكَ لَذِكْرى لِمَنْ كانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهِيدٌ
فرمود : من آن صاحب قلب سليمى هستم كه ربّ جليل در آيهء فوق به آن اشاره فرمود .
( 900 ) سفيان ثورى از سدىّ از عطاء نقل كرد ؛ ابن عباس مفسّر مشهور بيان كرد ؛ روزى دو شتر بزرگ به رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله هديه شد ، آن حضرت رو به اصحاب كرد و فرمود آيا در بين شما كسى هست كه دو ركعت نماز را خالصانه براى خداى عزّ و جل به جاى آورد و قلبش فقط متوجّه اللَّه باشد و از كار دنيا چيزى در قلبش خطور نكند و در ذهنش راه نيابد ، تا يكى از دو شتر را به او بدهم .
على عليه السّلام برخاست و به نماز ايستاد . وقتى نماز را به پايان رسانيد ، جبرئيل به رسول اللَّه گفت : يكى از دو شتر را به او عنايت فرما .
رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله فرمود ، او در تشهّد درنگ و توقف كوتاهى نمود و تفكّرى كرد تا كدام يك را انتخاب كند .
جبرئيل گفت : تفكرش براى اين بود كه كدام يك را انتخاب كند كه چاقتر باشد تا در راه خدا بكشد و صدقه بدهد و تفكّر او براى وجه اللَّه بود نه براى خود و دنياى خود .
پس رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله هر دو شتر را به على عليه السّلام داد .
در آن هنگام خداى سبحان آيه شريفهء
إِنَّ فِي ذلِكَ لَذِكْرى لِمَنْ كانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ