أَلْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهِيدٌ
را بر محمّد مصطفى صلى اللَّه عليه و آله نازل فرمود .
يعنى در نماز على عليه السّلام پند و اندرزى نيكو براى كسانى است كه قلبى سالم و عقلى كامل دارند يا آن كسانى كه در نماز آنچه با زبان مىگويند با گوش مىشنوند .
و اين چنين فردى شهيد و حاضر القلب ناميده مىشود .
رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله فرمود : هر كسى دو ركعت نماز با صفا بخواند كه امور دنيا در آن نماز به قلب و ذهنش خطور نكند ، خداى تعالى از او راضى مىشود و همه گناهانش را عفو مىكند .
[ 159 ]
كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ . وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ . وَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ
. ( ذاريات 19 - 17 ) و از شب اندكى را مىغنودند ، و در سحرگاهان ( از خدا ) طلب آمرزش مىكردند و در اموالشان براى سائل و محروم حقّى ( معين ) بود .
( 901 ) قتادة از سعيد بن جبير نقل كرد كه ابن عباس در توضيح آيه كريمه
كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ . . .
گفت : اين آيه در حقّ على ، حسن ، حسين و فاطمه عليهم السّلام نازل شد .
على ابن ابى طالب عليه السّلام چنان بود كه دو ثلث آخر شب را به نماز و مناجات و تلاوت قرآن مشغول بود و ثلث اول شب را استراحت مىكرد .
چون سحرگاهان فرا مىرسيد آن حضرت به دعا و استغفار مبادرت مىكرد .
در سيره على عليه السّلام وارد شده است كه در هر شب هفتاد ركعت نماز و يك ختم قرآن در پايان آن نماز انجام مىداد .