تكاليفى به عهده آن حضرت بود ، امّا دستش خالى بود .
طايفهاى از انصار به مشورت نشستند و گفتند ؛ اين مرد الهى ما را هدايت و راهنمايى كرد و شايسته است از دارايى خود ، اموالى را جمعآورى كرده او را مساعدت و يارى دهيم . سپس به حضور مصطفى صلى اللَّه عليه و آله رسيدند تا اموالى را تقديم آن حضرت كنند .
در آن هنگام آيهء كريمه
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى
بر رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله نازل شد ؛ يعنى اى نبى اللَّه ! به آنان بگو براى راهنمايى و هدايت و آوردن قرآن از شما مزدى دريافت نمىكنم . مگر اين كه مودّت خويشاوندان مرا به دل بگيريد و آنان را اذيت نكنيد و آزار ندهيد .
( 836 ) حديثى را قتاده از سعيد بن جبير از ابن عباس نقل كرده است كه رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله وقتى به مدينه مهاجرت كرد ، انصار مدينه با هم مشورت كردند و گفتند : خداى تعالى ما را به دست اين مرد ربّانى هدايت كرد و اكنون از مال دنيا چيزى ندارد ، چون همهء دارايى خود را در مكّه به جا گذاشت . شايسته است از اموال خويش او را كمك كنيم .
در نتيجه هشتصد دينار جمع كرده به حضور رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله رسيدند و گفتند : يا رسول اللَّه ! تو برادر ما هستى و خداى سبحان ما را به دست تو هدايت كرد و امورى به عهده شماست كه نياز به درهم و دينار است و حال اين كه دست شما هم خالى است و از خانه و كاشانه خود دور شدهايد ، بر ما منّت بگذار و اين مبلغ را از ما بپذير .
چون سخن بدين جا رسيد ، آيهء
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى
نازل شد . يعنى براى تعليم قرآن و هدايت شما اجر و مزدى را طلب نمىكنم ، مگر اين كه مرا و فرزندانم و اهل بيتم را دوست بداريد .
( 837 ) طالوت بن عبّاد از فضال بن جبير از ابى أمامة باهلى روايت كرد ؛ رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله فرمود :
انّ اللَّه خلق الأنبياء من اشجار شتّى و خلقت أنا و علىّ من شجرة واحدة ؛