( 782 ) ابو حمزه ثمالى حكايت كرد ؛ در حضور على بن حسين عليه السّلام نشسته بودم دو نفر از اهل عراق به نزد آن جناب آمدند و گفتند :
يا بن رسول اللَّه ! به خدمت شما رسيديم تا از تفسير آيات قرآنى ما را با خبر فرمايى . على بن حسين عليه السّلام پرسيد از كدام آيه قرآن ؟
گفتند : از معنى آيه
ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا
. . .
على بن حسين عليه السّلام پرسيد : اى اهل عراق ! اول بگوييد تا بدانم عراقيان در باره اين آيهء شريفه چه مىگويند ؟
گفتند : در عراق مىگويند اين آيه در باره امّت محمد صلى اللَّه عليه و آله نازل شده است كه وارثان قرآن هستند .
على بن حسين عليه السّلام فرمود : در اين صورت بايد همه امّت محمد صلى اللَّه عليه و آله به بهشت وارد شوند و از صالحان باشند و احدى مجازات نشود .
ابو حمزه ثمالى مىگويد ؛ چون سخن آن حضرت به اين جا رسيد ، از ميان جمعيت برخاستم و گفتم : يا ابن رسول اللَّه ! پس اين آيه كريمه در حقّ چه كسى يا كسانى نازل شده ؛ بيان فرماييد تا با خبر شويم .
على بن حسين عليه السّلام فرمود :
« نزلت فينا أهل البيت »
. و سه بار تكرار كرد ؛ يعنى آيه شريفه فوق در حق ما اهل بيت مصطفى صلى اللَّه عليه و آله نازل شده است .
پرسيدم : پس چه كسى ظالم به خويشتن است ؟
فرمود : آن كسى كه حسنات و سيئاتش برابر و مساوى باشد ؛ هر چند جايش در جنّت و بهشت است .
سپس پرسيدم : مقتصد و ميانهرو چه كسى است ؟
فرمود : عابدى كه در خانهاش عبادت خدا را به جاى آورد تا به ملاقات حقّ رود و دار فانى را وداع كند .
پرسيدم : سابقين در خيرات چه كسانى هستند ؟