[ 131 ]
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً . وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً .
( احزاب / 58 - 57 ) بىگمان ، كسانى كه به خدا و پيامبر او آزار مىرسانند ، خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت كرده و بر ايشان عذابى خفّتبار آماده ساخته است .
و كسانى كه مردان و زنان مؤمن را بىآنكه مرتكب ( عمل زشتى ) شده باشند آزار مىرسانند ، قطعاً تهمت و گناهى آشكار به گردن گرفتهاند .
( 775 ) مقاتل بن سليمان بلخى در تفسير آيه شريفه :
وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا
گفت :
يعنى كسانى كه مؤمنين و مؤمنات را بدون جرم و تقصير مىآزارند لعنت خداوند بر آنان باد .
فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً
و اين آيه در شأن على بن ابى طالب عليه السّلام نازل شد كه سر كرده و امير مؤمنان است .
شأن نزول آيه فوق بدين قرار است كه عدّهاى از منافقان در زمان حيات رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله ، على عليه السّلام را با زبان و سخن ، آزار و اذيت مىكردند و آيه شريفه آنان را به سبب اين كار مذمّت كرد .
( 776 ) زيد بن على از پدرش على بن حسين عليهما السّلام و او از پدرش حسين بن على عليهما السّلام و او از على بن ابى طالب عليه السّلام نقل كرده است كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله در حالى كه با دست موى خود را گرفته بود ، فرمود :
من آذى شعرةً منك فقد آذانى و من آذانى فقد آذى اللَّه و من آذى اللَّه فعليه لعنة اللَّه .
يا على ! هر كسى به اندازه سر مويى تو را بيازارد ، مرا آزرده است و هر كسى مرا آزرده باشد ، خداى مرا به خشم آورده است و لعنت خدا بر او باد كه چنين كند و تو را بيازارد .