[ 123 ]
فَآتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ
. ( روم / 38 ) پس حق خويشاوند و تنگدست و در راه مانده را بده .
( 608 ) سفيان ثورى ، از و اصل احدب و او از عطاء نقل كرد ؛ ابن عباس در تفسير و توضيح اين آيه گفت :
وقتى آيهء
فَآتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ
نازل شد . رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله ، فاطمه عليها السّلام را فرا خواند و سرزمين فدك را تقديم و تسليم او فرمود و مقصود از
( الْمِسْكِينَ )
گرسنهاى است كه تقاضاى طعام مىكند و بايد او را طعام دهند و منظور از
« ابْنَ السَّبِيلِ »
مهمانى است كه براى ضيافت به منزل كسى مىرود ، بايد سه روز به عنوان مهمان او را اكرام و احترام كرد .
سپس خداى بزرگ به رسولش خطاب مىفرمايد : يا محمد ! اگر اين خدمات را به ذو القربى و مسكين و ابن سبيل انجام مىدهى به قصد قربت و وجه اللَّه انجام ده .
«
وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
» . يا رسول اللَّه ! تو و هر كسى اين حسنات را انجام دهد ، در آخرت از آتش جهنّم نجات مىيابد و فائز و رستگار وارد بهشت خواهد شد .
[ 124 ]
وَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى
( لقمان / 22 ) و هر كسى خود را در حالى كه نيكوكار باشد تسليم خدا كند ، قطعاً به ريسمان استوارترى چنگ زده است .
( 609 ) انس بن مالك در توضيح و شرح كلام خدا
وَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ
. . . گفت :
اين آيه در باره شأن و مقام على عليه السّلام نازل شده است ، آن حضرت نخستين مؤمن به