پرش به محتوای اصلی

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ۱۳ — صفحه 71

پدیدآورندگان:

ص۷۱

[ وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ ] لفظ « تفعلون » به هر دو صورت خطاب و غيابى ( مغايب ) خوانده شده است . [ وَ يَسْتَجِيبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ ] دعاى مؤمنين را خداوند مستجاب مىگرداند ، دعاى مطلق آنها را ، يا دعاى آنها در صورتى كه براى خدا و لقاى او باشد ، يا دعاى آنان را در مورد برادرانشان چنانچه در خبر آمده است . و مقصود از ايمان اسلام يا ايمان خاصّ است . بنا بر اوّل مقصود از عمل صالح بيعت خاصّ و ايمان خاصّ است . يا معناى آيه اين است كه خداوند خواسته‌هاى كسانى را كه به خدا يا نبىّ صلّى اللّه عليه و آله در مودّت و دوستى به خويشاوندان پيامبر ايمان بياورند ، برى آورده . [ وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ ] و افزون بر آنچه كه خواسته‌اند نيز عطا مىكند . [ وَ الْكافِرُونَ ] و كسانى كه به ولايت علىّ عليه السّلام كافر شدند . [ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ ] برايشان عذاب سختى است و براى اشاره به اين مطلب كه عذاب كفّار از لواحق و لوازم اعمال آنان و از توابع مشيّت عرضى الهى است اسلوب و روش را در اينجا تغيير داد . [ وَ لَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبادِهِ لَبَغَوْا فِي الْأَرْضِ ] بدان كه ظلم و ستم و عداوت نفس انسانى با خلق خدا ، عدول آن از حقّ جز از انانيّت و خودپسندى نفس ناشى نمىشود . زيرا هر اندازه از نيازمندى به حقّ را بكاهد و بر بىنيازيش