وَ إِذا قِيلَ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ السَّاعَةُ لا رَيْبَ فِيها قُلْتُمْ ما نَدْرِي مَا السَّاعَةُ إِنْ نَظُنُّ إِلَّا ظَنًّا وَ ما نَحْنُ بِمُسْتَيْقِنِينَ
و چون گفته شود وعدهى خدا به عذاب و ثواب حقّ است و ساعت قيامت بىشك خواهد آمد ، شما گفتيد ما آن ساعت و وعدهگاه را نمىدانيم و جز گمان نداريم و به آن يقين نداريم .
وَ بَدا لَهُمْ سَيِّئاتُ ما عَمِلُوا
در اين جمله التفات از خطاب به غيب است زشتى و سيّئات عملهاى آنان بر ايشان ظاهر گشت چه مقام ولىّ امر حقيقى ( ولىّ اللّه ) خويش و پستى اولياى ستمگر و ظلمهى خويش را ديدند .
وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ
گفتار يا عذابى كه آن را به مسخره و استهزا گرفته بودند .
وَ قِيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسِيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا وَ مَأْواكُمُ النَّارُ وَ ما لَكُمْ مِنْ ناصِرِينَ
گفته مىشود : ما شما را ترك مىكنيم ( و به خودتان وامىگذاريم ) همانطور كه شما اين روز ( آمادگى براى چنين روزى ) را فراموش كرديد . اكنون جايگاهتان آتش است و ياورى نداريد .
ذلِكُمْ بِأَنَّكُمُ اتَّخَذْتُمْ آياتِ اللَّهِ هُزُواً
براى اينكه آيات تدوينى از قبيل كتابهاى آسمانى ، احكام نبوى ، آيات ( آفاقى جزئى و انفسى ) ، آيات بزرگ كه آسمان انبيا و اوليا مىباشند به مسخره گرفتيد .
كلمه « هزو » چيزى كه مورد استهزا قرار مىگيرد ، بعضى گفتهاند :
منظور از آيات اللّه ائمّه عليهم السّلام هستند كه آنان را تكذيب كرده و مورد استهزا قرار دادند .
وَ غَرَّتْكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا
زندگى دنيا شما را فريب داده و