ب فعلى از افعال خصوص ، در حالى كه حال از فاعل
أَدْخِلْ
باشد ، مانند ( اذهبا ) يا ( مرسلا فى تسع آيات ) و متحمل است كه معجزه نور و روشنايى دست از جملهى معجزات نهگانه باشد و ممكن است اضافهى بر آنها بوده باشد .
إِلى فِرْعَوْنَ وَ قَوْمِهِ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً فاسِقِينَ
پس موسى با آن نشانههاى نهگانه به سوى فرعون و قومش رفت .
فَلَمَّا جاءَتْهُمْ آياتُنا مُبْصِرَةً
لفظ
مُبْصِرَةً
از ( ابصر ) است وقتى كه به آن نظر كند و آن را ببيند نسبتش بر آيات از باب مجاز عقلى است ، يا از ( بصره ) است يعنى او را بينا قرار داد ،
مُبْصِرَةً
با فتحهى ميم و صاد خوانده شده به معناى محل تبصّر ، يا مصدر است به معناى صاحبان چشمها .
پس چون آيات ما روشنگرايانه به نزد آنان آمد ،
قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِينٌ وَ جَحَدُوا بِها
گفتند : اين سحر آشكار است و آن را انكار كردند ، يعنى با وجود آيات و نشانهها به جاى اقرار موسى را انكار كردند .
زيرا آنان كمال عناد با حقّ را داشتند و فاسق و فاجر بودند ، يا آيات را انكار كردند از آن جهت كه آن آيات ، آيات الهى است و گفتند آن آيات سحر و جادوست .
وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا
در حالى كه دلهايشان آن را باور داشت از جهت ظلم و استكبار بود كه انكار كردند .
فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ
از همين جا عاقبت مفسدان را نگاه كن در سورهى اعراف تفصيل آيات و كيفيّت آنها ، چگونگى