إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا
« 1 » مگر كسانى كه ايمان آوردهاند ؛ با بيعت عامّه يا خاصّه
وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
و كارهاى شايسته كردهاند ؛ با رعايت كليهى شرطها و كيفيّتى كه اخذ شده است از حقّ . پس به راستى كه شاعر از ايشان نمىگويد آنچه را كه در آن رضاى الهى نباشد ، نقلكننده و واعظ همچنين آنچه را كه مىگويد عمل مىكند اوّلا پس از آن مىگويد ، ثانيا فقيه ايشان بدون اجازه سخن نمىگويد و فتوا نمىدهد و بعد از اجازه است كه باطلش صحيح و دروغش راست و ظنّش يقين خواهد بود .
وَ ذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيراً
و خداوند را بسيار ياد مىكنند در شعرشان و قصّهها و موعظهها و مسائل فقهىّشان
وَ انْتَصَرُوا
انتقام مىگيرند از آنچه كه برايشان اتّفاق افتاده است .
هامش
( 1 ) أبو الحسن مولى بنى نوفل : انّ عبد اللّه بن رواحة و حسان بن ثابت اتيا رسول اللّه حين نزلت « الشّعراء » يبكيان و هو يقرأ « الشّعراء يتّبعهم الغاوون » حتّى بلغ « الّا الّذين آمنوا و عملوا الصّالحات قال : انتم « و ذكروا اللّه كثيرا » قال : انتم « و انتصروا من بعد ما ظلموا » قال : انتم « و سيعلم الّذين ظلموا اىّ منقلب ينقلبون » قال : الكفّار . ( أبو الحسن وابستهى بنى نوفل مىگويد : هنگامى كه سورهى شعراء نازل شد ، عبد اللّه بن رواحه و حسان بن ثابت با چشم گريان خدمت رسول خدا آمدند و آن حضرت : « و شاعران را گمراهان پيروى مىكنند » را مىخواند تا كه به « مگر آنان كه ايمان آوردند و كار شايسته كردند » رسيد فرمود : شما هستيد « و خدا را بسيار ياد مىكنند » فرمود : شما هستيد « و بعد از آنكه مورد ستم واقع شدند يارى خواستند » فرمود : شما هستيد « و كسانى كه ستم كردند به زودى خواهند دانست كه به چه مكانى باز مىگردند » فرمود : كافران هستند . الدرّ المنثور 6 / 334