أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ
تا آخر آيه « 1 » .
از امام كاظم عليه السّلام روايت شده است : كه به او گفته شد : از يكى از برادرانم به من خبرى رسيد كه من دوست نداشتم آن خبر را دربارهى آن برادر بشنوم ، از خود او كه سؤال مىكنم مطلب را انكار مىكند درحالىكه اين خبر را گروهى ثقه و مورد اطمينان به من خبر دادهاند .
امام فرمود : گوش و چشمت را در مورد برادرت تكذيب كن ، اگر نزد تو پنجاه قسامه شهادت دهند ولى آن برادرت چيز ديگرى بگويد تو او را تصديق كن و آنان را تكذيب نما و چيزى شايع نساز كه او را رسوا كنى و مروّت او را از بين ببرى كه در اين صورت از كسانى مىشويى كه دربارهى آنان خدا فرموده :
« إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ
. . . تا آخر » .
و از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله روايت شده است : هر كس فاحشه و كار زشتى را اشاعه دهد مانند كسى است كه آن را شروع كرده است « 2 » .
وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ وَ أَنَّ اللَّهَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ
تكرار اين كلمه اشاره به نهايت قبح اين گفتار ، غضب به خاطر آن گفتار است ، اشاره به قبح دوست داشتن شياع فاحشه بين
هامش
( 1 ) نور الثقلين ج 3 ص 582 ح 63
( 2 ) ثواب الاعمال ص 295 ح 1 و الصّافى ج 3 ص 426