قيامت ، حساب ، و عقاب ، كه اين تعجيل از ناحيهء آنها براى استهزاى رسالت پيامبر و وعدههاى او بود ، كه در اين مورد خداى تعالى فرمود : فرمان خدا آمد ( براى هلاك شدن و . . . ) .
آن را با لفظ ماضى آورد تا اشارهاى بوده باشد بر پدران آنان ، يا براى اشاره بر نزديك بودن حصول وعده .
كفّار از باب تمسخر و استهزا مىگفتند : اگر وعدهى پيامبر تحقّق يابد ، بتهاى ما براى ما شفاعت خواهند كرد ، كه خداى تعالى فرمود :
سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ
پس چيزى نمىتواند براى آنان شفاعت كند ، و اين كه بتها نمىتوانند چيزى از عذاب خدا را دفع كنند .
يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاتَّقُونِ
بدان كه انسان از ابتداى استقرار نطفهاش در رحم تحت تدبير ملايكه واقع مىشود ، كه او را تربيت كرده و آنچه را كه محتاج آنست جلب مىنمايد و آنچه را كه ضرر مىزند دفع مىكنند .
و اين كه خداى تعالى از محض فضل و لطف خودش براى انسان فرشتگانى را مىفرستد كه عددشان روز به روز و آن به آن زياد مىشود تا به اوايل رشد و بلوغ برسد ، و در اين هنگام اگر توفيق او را يارى كرد كه از روى اختيار از خدا كمك خواست همانطور كه تكوينا قبل از آن از خدا كمك