چنانچه از ابن عباس منقول است كه هيچ وقت با آفتاب برابر نشد مگر اينكه
نور آفتاب مغلوب شد وهر وقت نزديك چراغ مى نشست نور چراغ رخت بر
مى بست ، وحديث أم معبد معروف است واشعار خديجة در مدح آن حضرت
مشهور از آن جمله گفته :
جاء الحبيب الذي أهواه من سفر
والشمس قد أثرت في وجهه أثرا
عجبت للشمس من تقبيل وجنته
والشمس لا ينبغي أن تدرك القمرا
وبآن مكرمه نسبت داده شده ، وبرخى از عايشه دانند :
لواحى زليخا لو رأين جبينه
لاثرن بالقطع القلوب على الأيدي
ولو سمعوا في مصر أوصاف وجهه
لما بذلوا في سوم يوسف من نقد
والبته در حق آن جناب بايد گفت :
بر سر يوسف اگر نام غلاميش نهند
تا قيامت شرف دوده اسحق آيد
چهارم : آنكه تشبيه فرمود أو را در خلق به رسول خداى وهمين منقبت بس
كه خداى تعالى به جمله اسميه مؤكد بحروف تأكيد وقسم عظمت خلق آن حضرت
را بيان فرموده ( انك لعلى خلق عظيم ) [ 4 القلم 68 ] گفته ، وسيد الشهداء عليه السلام
فرزند خويش را شبيه ترين خلق به آن جناب در خلق فرموده ، والبتة شهادت
امام معصوم مبنى بر مبالغه واغراق شاعرانه نيست خاصه در اين مقام كه با خداى
مناجاة مىكند واز دست دشمنان تظلم وشكايت مىفرمايد كه اگر امام هم نباشد
مقام مقتضى اقتصار بر واقعيات وأمور نفس الامريه است نه تعدى وتخطى بسر
حد مجاز ، وادعاى خلاف واقع ، نمىگويم مجاز در كلام امام نيست واغراق
دروغ است ، ولى مدعا اين استكه بلاغت كه رعايت مقتضاى حال است مقتضى
ترك است در اين مقام .
پنجم : آنكه آن جناب را أشبه خلق در منطق به رسول خداى صلى الله عليه وآله وسلم قرار داد
شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — صفحة 352
مساهمون: ميرزا أبي الفضل الطهراني
ص٣٥٢