فصل دوم
در تعرض كلام علامه مجلسي " عليه الرحمة " در اين باب كه ناچار بايد
تنبيه بر أو كرد لهذا مىگوئيم : در ( زاد المعاد ) مىفرمايد :
اما زيارة مشهور آن حضرت شيخ طوسي وابن قولويه وغيرهم روايت
كرده اند از سيف بن عميره وصالح بن عقبه ، وهر دو از محمد بن إسماعيل
وعلقمة بن محمد الحضرمي ، وهر دو از مالك جهنى كه حضرت امام محمد باقر
عليه السلام فرمود وحديث ( كامل الزيارة ) را ترجمه مىكند تا منتهى شود به
حديث محمد بن خالد طيالسى أو را نيز نقل مىكند ، وبعد از دعاى مذكور
حديث سيف بن عميره را نيز ترجمه مىفرمايد ، وقريب به اين است عبارت
( تحفة الزائر ) .
وظاهر كلام آنست كه مجموع كلام مشترك بين شيخ وابن قولويه است ، ودر
اين كلام چند وجه از مناقشه است كه بهيج وجه شايسته مقام آن علامه نامدار
ومحدث بزرگوار نيست . ولى به حكم اينكه خداى تعالى فرموده " وألحق أحق
أن يتبع " محض تنبيه غافلين وتوضيح صواب بايد ذكر كرد وجمله از اين
مناقشات أولا به نظر ابن بضاعت رسيده ، من بعد در كلام سيد أجل أعظم حجة
الفرقة سيد الطائفة الحاج " سيد محمد باقر الرشتي الاصفهاني " - قدس سره -
ديده شد ( 1 ) ونعم الوفاق ، وپاره اى از كلام آن علامه بزرگوار استفاده شد والله
الموفق .
هامش
( 1 ) اين بحث از مرحوم آية الله شفتى در جواب سؤالي كه از ايشان نسبت به زيارة
عاشوراء شده آمده است ، ودر مجموعه " الأسئلة والأجوبة " ايشان صفحه 25 - 41
طبع شده .