ايشان به جهت استشفا نه طين آنها ، واين كلام خالى از خللى نيست ، چه اگر
چند جواز اكل تراب وحجر به جهت اختصاص أدله از نصوص ومعاقد اجماعات
وظواهر فتاوى بعنوان طين كه عبارت است از گل كه خاك با آب ممزوج باشد
چه خشك وچه تر به دليل صحت تقسيم ، وموافقت استعمال خالى از قوت نيست ،
واز اين جهت فتوى خود شيخ اجل قدس سره در ( جواهر ) به موافقت محقق اردبيلى
وفتوى فاضل نراقى جواز اكل آنها است هر چند تعدى از طين به تراب بدعوى
اتحاد مناط بلكه عدم التفات به خصوصيت در استعمال قولي است وجيه ، ولي با
فرض عدم تعدى اقتصارا على النصوص ، وعملا بالأصول كما هو الأقوى وجهي از
براي حمل لفظ طين در خبر أبو حمزه بر تراب نيست با اباء سياق أو از اين
تأويل والله أعلم ، واز خواص اين تربت مقدسه كه به حكم تتبع در اخبار وفتاوى
فقهاء استفاده شده چند امر است :
أ - استحباب تحنيك مولود يعنى برداشتن كأم أو به تربت است چنانچه شيخ
در ( تهذيب ) از حسين بن أبي العلا روايت فرموده كه گفته شنيدم از حضرت صادق
كه مىفرمود : حنكوا أولادكم بتربة الحسين فإنها أمان ( 1 ) .
ب - استحباب حمل وهمراه داشتن أو به جهت دفع خوف ، چنانچه شيخ
در ( تهذيب ) وابن قولويه در ( كامل الزيارة ) از حسن بن علي بن المغيرة روايت
كرده اند كه أو از بعض أصحاب ما روايت كرده ، ودر ( امالى ) ابن الشيخ قدس
سرهما بطريق ديگر تعيين شده كه حارث بن المغيرة است - وسند به جهت تكرر
وغير أو در غايت اعتبار است ، بلكه حكم به صحت به ملاحظه احتمال اخذ از
كتاب وتواتر أو با وجود طرق صحيح ديگر خالى از قوت نيست ، بالجملة حارث
هامش
( 1 ) كامل الزيارات 282 باب 93 ، مصباح طوسي 512 بحار الأنوار 101 / 139
التهذيب 6 / 74 باب 22 .