واز آنچه در معناى تحيت گفتيم معلوم شد ، كه به جهت رعايت أصل معنى
است كه گاهى در معنى بقاء استعمال مىشود ، وچون ملوك مخصوصند به تحيت
وأداء احترامات ايشان فريضة عرفيه است ، تحيت را گاهى بمعنى ملك در كلام
مى آورند ، چنان كه زهير بن حباب الكلبي گويد : " ولكل ما نال الفتى قد نلته الا
التحية " وعمرو بن معدى كرب الزبيدي گويد :
" أسير به إلى النعمان حتى * أنيخ على تحيته بجند "
أي ملكه .
واز يعقوب بن السكيت رضي الله عنه منقولست كه لفظ تحيات را در تحيات
صلاة حمل بر ملك نموده ، والله أعلم بالصواب .
چون اين مقدمه را دانستى مىگوئيم كه تحيت اسلام " سلام " است ، چنانچه
از تفسير آية مباركه " ولا تقولوا لمن القى إليكم السلام لست مؤمنا " ( 94
النساء 4 ) از كتب خاصه وعامه مستفاد مىشود بنابر قرائت معروفه كه سلام باشد
نه سلم كه در روايتي قرائت عاصم بن أبن النجود رحمه الله است ، كه خلاصه
معنى أو چنان است كه اگر كسى اظهار اسلام كند به سلام كردن كه تحيت اسلام
است انكار بر أو نكنيد ، ونگوئيد كه مؤمن نيستى ودروغ ميگوئى ، اگر مؤمن
به كسر ميم به صيغه اسم فاعل باشد ، واگر به فتح باشد چنانچه نسبت به قرائت
حضرت باقر عليه السلام داده اند ، ترجمه چنان مىشود كه نگوئيد در أمان نيستى ، چه
مسلم به سلام طالب أمان است .
بالجملة اين معنى كه سلام تحيت مخصوص به اسلام است از غايت وضوح
محتاج به استشهاد نيست ، واستشهاد جماعتى به آية كريمه " تحيتهم يوم يلقونه
سلام " ( 44 الأحزاب 33 ) محل نظر وتأمل است .
شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — صفحة 131
مساهمون: ميرزا أبي الفضل الطهراني
ص١٣١