گريه و زارى ) خداوند از ما غم و اندوه را برمىداشت ولى چون شما چنين نبوديد بالاخره كار به آخرش مىرسد ( يعنى تا انتهاى وقت رنج و اندوه كه ظهور قائم ( عجّل اللّه فرجه ) باشد ) .
فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْراهِيمَ الرَّوْعُ
چون ابراهيم را وحشت از دل برفت ، يعنى با شناختن اين كه آنها از فرشتگان هستند و مهمان نيستند ترس و وحشت ابراهيم عليه السّلام از بين رفت و آرام شد .
وَ جاءَتْهُ الْبُشْرى يُجادِلُنا فِي قَوْمِ لُوطٍ
و بشارت فرزند بيامد در آن حال براى خلاص قوم لوط با ما به گفتگو و التماس درآمد .
يعنى پس از آن كه آرام شد و به سبب بشارت فرزند خوشحالى به او دست داد و ملايكه هم به او خبر دادند كه براى عذاب قوم لوط آمدهاند با ما به مجادله پرداخت يعنى در دفع عذاب از قوم لوط با فرستادگان ما به مجادله و گفتگو مشغول شد ، و اين مجادله و بحث ناشى از كمال رحمت و مهربانى او بر خلق خدا و سعه اخلاق و كمال مرتبه نبوّت او است .
زيرا كه قوم لوط به سبب زشتى اعمالشان استحقاق در خواست عذاب را داشتند در حالى كه ابراهيم عليه السّلام در دفع عذاب از آنها به گفتگو و التماس در آمده بود ، بر عكس آنچه كه از بعضى از انبيا كه نسبت به عدم فرمان خدا بىاندازه غيرت و تقصير مىورزيدند روايت شده كه بعد از تبليغ و خوددارى مردم از اطاعت