بهتر است . [ 179 ] و در بسطى مقام استاد را در يمين صدر ميان پستان راست و عضد قرار دهد . چون از ذكر قالبى ترقّى نمايد [ 180 ] شبح نورانى رسول و ولىّ در مقام مذكور ( متواضعا للمذكور مستشفعا للذّاكر ) هميشه منظورش باشد . [ 181 ] و اگر در اين حالات تصوّر استاد عامّ نيز در خارج جسم كند در طرف يسار به فصل قليل مواجها إلى جهة صورة الذّكر ملتفتا إليها متواضعا مستشفعا للذّاكر أولى و أنسب است . [ 182 ]
هامش
[ 179 ] - يعنى يا اسم عنوانى رسول را كه همان رسول باشد ، و اسم عنوانى خليفه را كه همان خليفه باشد و يا اسم واقعى رسول را كه محمّد باشد و اسم واقعى خليفه را كه على باشد .
و مراد از اسم استاد خاصّ و ولىّ نيز يا اسم عنوانى است مثل صاحب الأمر و صاحب الزّمان و ولىّ ، و يا اسم واقعى است كه محمّد بوده باشد .
[ 180 ] - چون ذكر قالبى يكى از دو قسم ذكر خيالى است بنابر اين در حال ذكر خيالى چه جمعى و چه بسطى كه براى تصور استاد خاصّ مقامى در دل يا در سينه پائينتر از مقام ذكر معيّن شده است ، ديگر نمىتوان شبح نورانى رسول و ولىّ را در مقام مذكور منظور نمود ، بنا بر اين به قرينهء آنكه فرموده است : چون از ذكر قالبى تجاوز نمايد شبح نورانى رسول و ولىّ را در مقام مذكور هميشه منظور داشت ، معلوم مىشود كه مراد از ذكر خيالى جمعى و بسطى كه بايد اسم استاد خاصّ را تصور نمود فقط در خصوص قسم قالبى آنست . و اما در قسم نفسى و همچنين در ذكر خفىّ و سرّى و ذاتى ، پيوسته اوقات چه در حال ذكر و چه در حال غير ذكر بايد شبح نورانى رسول و ولىّ را در آن مقام منظور نمود .
[ 181 ] - يعنى شبح نورانى رسول و ولىّ را در مقام مذكور طورى تصوّر كند كه آنها در حال تواضع ، نسبت به مذكور كه خداست هستند و در آن حالت نيز نسبت به ذاكر سالك ، از خدا استشفاع مىكنند .
[ 182 ] - يعنى تصور استاد عامّ را در خارج جسم در جانب چپ طورى بنمايد كه روى به سمت صورت ذكر است ، و نسبت به صورت ذكر در حال تواضع است به خلاف تصور استاد خاصّ كه او نسبت به مذكور در حال تواضع است .
بنا بر اين تصور استاد خاصّ با استاد عامّ از دو جهت فرق دارند اوّل آنكه مقام استاد خاصّ در داخل است نه خارج ، دوم از جهت حال تواضعى آنها .