صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 327

مساهمون: الشيخ جواد القيومي

ص٣٢٧

( 2 ) كلام آن حضرت در كليات توحيد ستايش خداى را سزاست كه حمد وستايش را به بندگانش الهام فرمود ، وشناسائى ربوبيتش را سرشت ايشان ساخت ، بوسيلة خلقش بر وجود خود رهنمون گشت ، وبه حادث بودن مخلوقش بر أزلي بودن خود ، وبه همانند داشتن آنها بر بي ماندى خود دلالت نمود ، آيات خود را گواه قدرتش گرفت ، ذاتش از پذيرش صفات امتناع دارد ( زيرا تمام صفات كمال عين ذات أو است ) ، وديدگان از ديدنش وأوهام از احاطه أو درمانده اند . وجودش سرآغازى نداشته وبقايش پايانى ندارد ، ابزار درك أو را فرا نگيرد ، وپرده ها أو را نپوشاند ، پرده ميان أو ومخلوقش همان مخلوقاتش مىباشند ، زيرا آنچه لايق به ذات مخلوق است نسبت به أو ممتنع است ، وآنچه نسبت به وى ممتنع است مخلوق سزاوار آنست ، ونيز به جهت فرق ميان سازنده وساخته شده ، وپروردگار وپرورده شده ، ومحدود كننده ومحدود شده . يكتاست نه به معنى واحد بودن عددي ( يعنى مركب نيست ) ، آفريننده است نه به معنى جنبش أعضاء ( چنان كه هر سازنده اى با أعضاء خود كار انجام مىدهد ) ، بيناست بدون ابزار ، شنواست بدون آلت ، حاضر است بدون تماس جسمي ، بر كنار است نه به معنى دورى مسافت ، باطن است نه به معناى در زير