بقاء بعد از فنا باشد . زيرا هر كه بعد از فناء باقى بماند همهء افعالش به طور مطلق احسان است نه چيز ديگر و در خبر وارد شده است « تقواپيشگان شيعيان ما هستند » .
مراد از اين تقوى ، كه در خبر آمده است ؛ خوددارى از چيزيست كه شخص را از طريق انسانيّت خارج مىكند ؛ يا با پيمودن راه انسانيّت منافات دارد . كسى كه به ايمان خاصّ ( بيعت ولويّه ) مؤمن نشده است چون در راه نيست براى او تقوايى به اين معنى متصوّر نمىباشد و چون براى غير شيعه تقوايى به اين معنى وجود ندارد ؛ لذا ، درست است كه متّقى در شيعه منحصر گردد - و چه خوب گفته شده است - :
هر چه گيرد علّتى علّت شود * كفر گيرد ملّتى ملّت شود « 1 »
هامش
( 1 ) مثنوى معنوى دفتر اوّل