خداوند به او در عوض جنود و يارانى كه در راه خدا در جهاد با دشمنان به خدا قرض داده است فضيلت احسان براى تكميل عباد و تكثير جنود رحمانى عطا مىكند ؛ در اين هنگام سلوك او كامل شده ؛ نبى يا خليفهء وى مىگردد .
چون مراتب تقوايى كه قبل از اسلام بوده است ؛ از حقيقت تقوى نمىباشد ؛ زيرا تا انسان در دين اسلام داخل نشده است و از عالم زمان خود آنچه را براى تحصيل كمالاتش ضرر دارد ؛ نياموخته است ؛ نمىداند ، چه چيز زيانبخش است تا از آن پرهيز كند .
و از سوى ديگر چون مراتب باقيماندهء تقوى به سه قسم منقسم مىشود :
1 - تقوى بعد از اسلام و قبل از ايمان 2 - تقوى پس از ايمان و پيش از تقوى نسبت دادن صفات به غير خداى تعالى 3 - تقوى و پرهيز از ديدن صفت و ذاتى غير از حقيقت حضرت احديّت از اين رو خداوند تقواى قبل از اسلام را ذكر نكرد ؛ سه قسم باقى را در اين آيه :
لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ . . .
تا آخر آورده است .