جمع آورى قرآن در زمان پيغمبر مسلّم نيست ؛ زيرا قرآن در تمام مدّت رسالت . تا آخر عمر حضرت به تدريج نازل شده است ؛ و از اخبار مستفيض چنين بر مىآيد كه بعضى از سورهها و برخى از آيات در سال آخر عمر حضرت ( ص ) نازل شد .
و اخبارى كه دلالت دارد بر اين كه قرآن را بعد از رحلت رسول خدا جمع آورى نمودهاند . و اين كه على ( ع ) در خانه نشسته مشغول به جمع آورى قرآن گرديد ؛ بيشتر از آن است كه انكار آن ممكن شود .
و اينكه اصحاب ، قرآن را حفظ و تدريس مىكردند مسلّم است و لكن حفظ و تدريس در محدودهء همان قرآنى بوده كه در دست آنان وجود داشته است و اهتمام اصحاب رسول اللّه به حفظ قرآن و حفظ قرائت قاريان و چگونگى قرائت آنها بعد از جمع و ترتيب قرآن بوده است . و همانطور كه انگيزهها و دواعى حفظ قرآن بسيار بود همين طور انگيزههاى تحريف از منافقين نيز بسيار بود .
اگر قائل به تغيير الفاظ قرآن شويم ، گفتهاند به قرآنى كه در دست ماست اعتمادى نمىماند . در حالى كه مأموريم كه به همين قرآن اعتماد كنيم و از احكامش پيروى و در آياتش انديشه نمائيم . و بايدها و نبايدهايش را فرمان بريم و حدود آن را بر پا داريم ، و اخبارى كه نقل مىشود به آن عرضه داريم .
اين گفته در برابر اخبار بسيارى كه دليل بر تغيير و تحريف ظواهر قرآن دارد قابل اعتماد نيست . زيرا اعتماد به اين قرآن مكتوب و وجوب پيروى و فرمانبرى از بايدها و نبايدها و برپائى حدود و احكام آن از آن جهت است كه در اخبار بسيار آمده كه واجب است به آنچه نزد ما از قرآن موجود است . اعتماد شود . و از آن جهت نيست كه قرآن موجود بين دو جلد بعينه ، همان كتاب نازل شده بر حضرت محمّد ( ص )
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 214
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٢١٤