فصل سيزدهم
نگرشى دربارهء افزوده شدن و كاسته شدن و پيش و پس آمدن و تحريف و تغيير در همين قرآنى كه در دست ماست و به خواندن و فرمانبردارى از بايدها و نبايدها و برپاىداشتن احكام و حدود آن مأموريم بدان كه اخبار بسيارى از ائمّهء اطهار دربارهء واقع شدن زياده و كم و تحريف و تغيير در قرآن به ما رسيده است به طورى كه دربارهء صدور بعضى از آنها از ائمّه ( ع ) شكّى باقى نمىماند ، و تأويل همهء آنها به اينكه زياد و كم شدن و تغيير ، در مدركات خوانندگان قرآن به وقوع پيوسته است . ( نه در لفظ قرآن ) يك نوع تكلّف است ، و سزاوار سخنان مقام كاملين در مخاطبات عمومى نمىباشد ؛ زيرا شخص كامل در سخنان خود به عامّهء مردم طورى خطاب مىكند كه همه كس از عوام و خواصّ از آن بهره ببرند . و نيز اين تأويل برگرداندن لفظ از ظاهرش است بدون موجب ، و بدون قرينه و توهّم وجود قرينه به اين دليل كه همهء قرآن در زمان پيغمبر ( ص ) و در حضور او جمع آورى شده است ، كسانى هم بودند كه آن را حفظ كرده به ديگران درس مىدادند . و اصحاب ، در حفظ آن از تغيير و تبديل ، اهتمام بسيار داشتند تا آنجا كه قرائت قاريان و چگونگى قرائت آنان را ضبط مىكردند . بنا بر اين تحريف در لفظ نمىتواند باشد . صحيح نيست ، و جواب اين توهّم اينست كه