فصل دوازدهم
در جواز نزول قرآن به چندين وجه مختلف از جهت الفاظ بدان كه قرآن به وسيلهء جبرئيل از راه باطن بر بشريّت پيغمبر ( ص ) فروفرستادهشد ؛ ليكن از جهت قواى مدركه اخروى پيامبر نه از جهت مدارك دنيوى ، زيرا قواى مدركهء دنيوى بعلّت تنگى دامنهاش ، آن گستردگى را ندارد كه بتواند جز يك وجه و يك شكل از لفظ مسموع را درك كند ، و بر زبان دنيوى نيز جز يك وجه از لفظ نمىتواند جارى شود ولى زبان و گوش اخروى ( باطنى ) مىتواند در يك جريان گفتارى و يا شنيدارى چند وجه از الفاظ را بگويد و بشنود ؛ زيرا زبان و گوش اخروى گسترده است و از توارد و تزاحم كثرات مضايقهاى ندارد ، و چون نزول قرآن به صورتهاى مختلف يا گسترش آن بعد از نزول جائز مىباشد . از معصومين ( ع ) قرائتهاى مختلف كه مخالف با قرائت عامّه ( اهل سنّت ) است روايت شده ؛ آن بزرگواران گاهى دو قرائت مختلف را تصويب نمودهاند .
اگر چنين نبود ( كه قرائت به چند وجه جائز است ) مىبايست قرائت بعضى از آنها با آنچه بر حضرت محمّد ( ص ) نازل شده است ( حتى در غير مورد تقيّه ) مخالف باشد .
حديثى به پيغمبر ( ص ) منسوب است كه فرمود :
كسى از جانب خداى عزّ و جلّ نزد من آمد ؛