فصل هفتم
دربارهء جائز بودن تفسير آيات قرآن و اخبار معصومين ( ع ) و نگرش در آنها و انديشيدن در مفاهيم و تفكّر در معانى ، منظور آنها و تدبّر در مقصودها ، غايتها و منظورهايى كه آيات به آنها برگشت مىكند ، و نيز آگاهى جستن از موارد نزول و دريافت تأويل آنها به قدر استعدادى كه تفسيركنندهء ناظر به اين امور دارد .
بدان كه آيات و اخبارى كه دلالت بر ستايش تدبّر و ژرفنگرى در قرآن و نكوهش ترك تدبّر و لزوم توسّل و پيشوا قرار دادن و پيروى از احكام و روشنائى گرفتن از نور و فروغ يافتن از شعاع آن مىكند بسيار است . و نيز آيات و اخبار دلالت دارد كه قرآن در وقت سختيها و فتنهها و آزمايشها نجاتدهنده است و درمان بيمارى نادانى است .
و اينكه دليل امامت و حجّت امامان در قرآن است ؛ و شگفتيهاى آن به سر نيايد و تازگيهاى آن كهنه نگردد . و قرآن راهنماى شناخت خدا است براى كسى كه به اين صفت قرآن آگاه باشد ؛ و نيز قرآن راهنما براى يافتن بهترين راه مىباشد .
در قرآن ، چراغهاى هدايت و نشانهء روشن حكمت است و اينكه سزاوار و شايسته است كه چشمانش را با آن جلا داده و صيقلى نمايد و نگاه را به ژرفاى صفات آن بياندازد .