به اشراف مكه نوشت : دليل و حجّت محمد بن جعفر براى خطبه خواندن به نام عباسيان ، آلب ارسلان بود كه اكنون مرده است . همين طور خليفه بغداد نيز از دنيا رفته و ديگر او نسبت به كسى تعهد ندارد . اما دولت ما از آن شما و منتصب به شماست . شما كارى كرده ايد كه جز با بازگشت از روش پيشين ، نمى توان آن را تطهير كرد . اگر نپذيريد ، با عموزادگان شما ( سليمانىها ) مكاتبه كرده شما را از مكه بيرون مىكنيم و كمكهاى مالى و نيروى انسانى در اختيار آنان قرار مىدهيم . « 1 » وى اموالى هم براى فريب آنان فرستاد . اين سياست البته نتيجه داد و اشراف مكه و در رأس آنان امير ، خطر و تهديدى را كه پيش روى حاكميت اشراف مكه قرار داشت ، حس كردند . اين احساس سبب شد تا اشراف در سياست خود در قبال دولت فاطمى تجديد نظر كرده ، با حضور امير جلسهء مشاورهاى تشكيل دهند . نظر آنان اين بود كه بهتر است خطبه خواندن به نام فاطميان از سر گرفته شود چرا كه در غير اين صورت ، حاكميت از دست ما خارج خواهد شد . « 2 » همچنين به وى گفتند : ما بدان سبب به نام عباسيان خطبه خوانديم كه كمك مالى از مصر نرسيد ، اما اكنون كه دوباره اين كمك مىرسد ، كسى را با عموزادگان خود - يعنى فاطميان - عوض نمى كنيم . « 3 »
تهديدهاى بدرالجمالى در محروم كردن اشراف مكه از كمكها ، آنان را در آستانه محروميت از حاكميت بر مكه قرار داد ، چنان كه قطع
هامش
( 1 ) . سبط بن جوزى ، همان .
( 2 ) . همان .
( 3 ) . ابن جوزى ، منتظم ، ج 8 ، ص 294 ؛ ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 477