تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 215

مساهمون:

ص٢١٥
بى توشه‌اى كه آنان را براى رسيدن به منزلگاه كفايت كند و بى مركبى كه آنان را به منزلشان رساند . آيا شنيده‌ايد كه دنيا خود را فداى آنان كرده باشد ؟ يا به گونه‌اى يارى شان داده يا با آنان به نيكى به سر برده باشد ؟ نه هرگز ! ! بلكه سختى و مشكلات دنيا چنان به آنها رسيد كه پوست و گوشتشان را دريد ، با سختىها آنان را سست و با مصيبت‌ها ذليل و خوارشان كرد و بينى آنان را به خاك ماليد و لگد مال كرد و گردش روزگار را بر ضد آنها برانگيخت . شما ديديد كه دنيا آن كس را كه برابر آن فروتنى كرد ، و آن را برگزيد ، و بر همه چيز مقدّم داشت ، كه گويا جاودانه مىماند ، نشناخت و روى خوش نشان نداد تا آن كه از دنيا رفت ! آيا جز گرسنگى توشه‌اى به آنها سپرد ؟ آيا جز در سختى فرودشان نياورد ؟ و آيا روشنى دنيا جز تاريكى و سرانجامش جز پشيمانى بود ؟

5 پرهيز از دنياى حرام

آيا شما چنين دنيايى را بر همه چيز مقدم مىداريد و بدان اطمينان مىكنيد ؟ يا در آرزوى آن به سر مىبريد ؟ پس دنيا بد خانه‌اى است براى كسى كه خوشبين باشد ، و يا از خطرات آن نترسد . پس بدانيد - و مىدانيد - كه آن را ترك مىكنيد و از آن رخت بر مىبنديد ! و پند گيريد از آنها كه گفتند : « چه كسى از ما نيرومندتر است ؟ » سپس آنان را به گورهايشان سپردند بى آن كه سواره كارانشان خوانند ، و در قبرها فرود آوردند بى آن كه همسايگانشان نامند ، از سطح زمين ، قبرها ، و از خاك كفن‌ها ، و از استخوان‌هاى پوسيده همسايگانى پديد آمدند كه هيچ خواننده‌اى را پاسخ نمىدهند و هيچ ستمى را باز نمىدارند و نه به نوحه‌گرى توجّهى دارند . نه از باران خوشحال و نه از قحط سالى نوميد مىگردند . گرد هم قرار دارند و تنهايند ، همسايهء يكديگرند امّا از هم دورند ، فاصله‌اى با هم ندارند ولى هيچ گاه به ديدار يكديگر نمىروند . نزديكان از هم دورند بردبارانى هستند كه كينه‌ها از دل آنان رفته ، بى خبرانى كه حسد در دلشان فرو مرده است . نه از زيان آنها ترسى ، و نه به دفاع آنها اميدى وجود دارد . درون زمين را به جاى سطح آن براى ماندن انتخاب كردند و خانه‌هاى تنگ و تاريك را به جاى خانه‌هاى وسيع برگزيدند . به جاى زندگى با خويشاوندان ، غربت را ، و به جاى نور ، ظلمت را برگزيدند ، به زمين باز گشتند چونان كه در آغاز آن را پا برهنه و عريان ترك گفتند ، و با اعمال خود به سوى زندگى جاويدان و خانه هميشگى كوچ كردند ، آنسان كه خداى سبحان فرمود : « چنان كه آفرينش را آغاز كرديم ، آن را باز مىگردانيم ، وعده‌اى بر ماست و همانا اين كار را انجام خواهيم داد » .
نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 215 | خطب الإمام علي ( ع ) / دشتى